Draaien

Nu mijn buik, onderhevig aan een buikgriep, zich regelmatig omdraait, maakt mijn hoofd van de gelegenheid gebruik hier ook weer eens lekker aan mee te doen. Gister kon ik, ondanks enorme moeheid, sinds tijden niet slapen door eindeloze gedachtes die door mijn hoofd draaiden. Angsten, onzekerheden, afgewisseld door vlagen van euforie over het geluk dat ik heb met mijn leven, wisten mij eindeloos wakker te houden. Het voelde als vanouds, als iets van een tijd geleden. Meestal val ik tegenwoordig namelijk als een blok in slaap, overmand door moeheid.
Als kind lag ik altijd wakker omdat ik bang was in het donker. Eerst bedacht ik dan wat er allemaal onder mijn bed zou liggen, of in de kast zou staan. Vervolgens zei ik tegen mezelf dat het onzin was, totdat ik hoorde dat er écht iemand in mijn kamer was. Dan brulde ik mijn moeder die me op mijn rug kriebelend in slaap hielp. Als puber kon ik avonden achtereen wakker liggen omdat ik dacht dat de jongen waar ik verliefd op was, mij helemaal niet zag staan, of omdat ik baalde van de pukkeltjes op mijn rug. Of omdat ik niet wist wat ik aan zou doen omdat ik vond dat ik helemaal geen leuke kleren had. Soms brulde ik dan mijn moeder, die me op mijn rug kriebelend in slaap hielp.
Mijn slapeloosheid van gister zal wel iets te maken hebben met het einde van mijn verlof dat in zicht komt. Ik heb zin om te werken maar zag het gister niet zitten hoe ik alles ga combineren. Hoe ik me de komende jaren staande ga houden in de aaneenschakeling van activiteiten die iedere dag kent. Veel vriendinnen vinden het knap hoe ik het allemaal doe en begrijpen soms ook niet hoe ik het allemaal klaarstoom. Meestal begrijp ik niet dat ze me 'knap' vinden omdat ik alleen maar dankbaar ben voor de situatie waarin ik mij bevind. Toen ik gister het gevoel had dat ik de zaken minder onder controle had dan normaal, was ik trots op mezelf. Ook ik vond het knap dat ik al de dingen die ik nu in mijn leven heb, draaiende weet te houden. Ook al weet ik nu even niet zo goed hoe.

Melk

Het is een rijkdom dat je lichaam vanzelf voeding aanmaakt die het beste is voor je kind. En dat het er vanzelf uitkomt als je kind honger heeft. Ruim twee maanden geef ik nu volledige borstvoeding aan Louk. En hij groeit er prima op. En vindt het nog lekker ook. Ondanks dat het het meest natuurlijke is dat er bestaat, wist ik voordat ik er aan begon bij Dint nog niets van. Ik had nooit gedacht dat de melk er echt uit zou spuiten, dat het de eerste dagen geel zou zijn, dat de productie de hele dag doorgaat en aangepast wordt op de behoefte van je kind, dat het de eerste seconde van een voeding voelt alsof er een prikkeldraad in je tepel zit, dat je de melk (3 maanden) kan invriezen en ook had ik het nog nooit geproefd. Sterker nog, de eerste keer dat ik het proefde, vond ik het maar vies, en nog steeds vind ik het vies om te proeven. Een lauwe zepige melk.

Bij Dint was ik er ook nog een stuk onhandiger in dan nu met Louk. Vooral in het sparen van de melk, want dat is wat een werkende moeder te doen staat tijdens haar verlof. Want hoe kun je een dag werken als er thuis geen melk is? Nu zit ik soms s'nachts als een koe beneden in de huiskamer te kolven omdat Louk heel lang heeft geslapen en ik in die uren door ben blijven produceren. Werkelijk waar, je voelt je dan een soort Pamela Anderson. En ik kan je zeggen: het voelt niet sexy!

Dit klinkt als een hoop gedoe en in zekere zin is dat ook zo. Veel vrouwen stoppen ook na 3 maanden omdat ze het maar onpractisch vinden om op hun werk te moeten kolven en je er ook wel wat moe van wordt. Afgezien het feit dat ik het niet helemaal passend vindt om in termen van 'practisch voor jezelf' na te denken over de superieure voeding voor je kind (zelfs de directeur van Nutricia zegt dat hun product de samenstelling van borstvoeding bij lange na niet evenaart), ben ik van mening dat het juist superpractisch is. Ik heb altijd eten mee voor Louk, precies op temperatuur. Hoef nergens met flesjes te klooien, kan ieder moment van de dag eten geven en daarbij valt hij als hij heel moe is waardoor hij bijna niet meer in slaap komt, altijd aan de borst in slaap (boeken raden deze manier van je kind in slaap helpen overigens af, hij zou er niet meer door zelfstandig in slaap kunnen vallen).

Natuurlijk sta ik niet te springen om straks op mijn werk te moeten kolven, maar bij Dint zag ik het op den duur als een moment van ontspanning op mijn werk; ook superpractisch omdat je die normaal niet zo makkelijk vindt als je het druk hebt. Voor Dint heb ik het 11 maanden volgehouden, of ik dat record ga verbreken, weet ik niet, maar ik ga zeker voor de 6 maanden. 'Wel zo practisch'.

ps: 30 november is er een benefietfeest voor de stichting Give Milk Stop Aids in de Sugarfactory in Amsterdam. Voor informatie http://www.givemilk.org/.

Consultatiebureau

Er hangt een klein, dik vrouwtje met een grote bos krullen boven mijn kind.

"Krijg ik ook een lachje van je? He mannetje, wat kijk jij al lekker pittig. Hallo, goediegoedie."

Louk vertrekt geen spier. Wat een karakter.

"Lacht hij wel al een beetje naar jullie?"

"Ja, best wel eigenlijk."

"Ik blijf net zo lang tegen je lullen mannetje totdat je even naar me lacht."

Een klein lachje van Louk. Wat een karakter.

"Ja, ik zag een heel kleintje. En je weet nog niet eens wat er gaat komen". Het vrouwtje loopt naar de kast en rommelt wat met plastic en komt terug met twee prikjes. Louk weet inderdaad niet wat er gaat komen. Een naald verdwijnt in zijn linkerbeen. Huilen. Als hij zich heeft vermand, verdwijnt de andere naald in zijn andere been. Bijna pedagogisch onverantwoord om deze twee naalden zo achter elkaar in zijn benen de steken.

Louk heeft niet meer gelachen.

Gewicht

De eerste maanden na de bevalling staan voor een groot deel in het teken van gewicht: groeit de baby goed en niet te vergeten, slink ikzelf goed. Als het aan het consultatiebureau ligt, staat alles in het teken van het eerste gewicht, het tweede 'komt vanzelf' (right).
Als een baby nog geen uur op de wereld is, wordt deze gewogen. Weegt deze boven de 2500 gr, dan is er normalitair niet zoveel aan de hand. Louk woog 3920 gr, niets aan de hand. Maar dan begint het. Groeit de baby wel goed? Drinkt hij/zij wel 20 minuten aan iedere borst (ik geloof dat ik dat zelf niet eens vol zou houden, 40 minuten achter elkaar melk drinken!), zit het gewicht wel op de juiste lijn van de curve? Het lijkt wel een obsessie die meerdere moeders onzeker maakt en ik ken zelfs meerdere verhalen waarbij de moeder met borstvoeding is gestopt omdat ze niet kon zien hoeveel de baby nou werkelijk dronk en dus te onzeker werd over de groei van haar kind. Een melkmeter achter op het hoofd van een baby: gat in de markt.
Bij Dint, die toch wat minder snel groeide dan Louk, werd ik gek van de onzekerheid. Gedurende enige tijd ging ik ongeveer wekelijks naar het 'weeguurtje' van het consultatiebureau, en kreeg dus ook wekelijks weer te horen dat Dint niet zo heel snel groeide, en aan de onderkant van het gemiddelde zat wat betreft gewicht en lengte. Ze schreven dan in het groeiboekje (zo heet het boekje dat je van het consultatiebureau krijgt en bij iedere controle weer tevoorschijn komt) een eetschema op waar ik me bij Dint aan moest houden. Het probleem zit hem echter in het feit dat Dint het op moet eten, niet ik. Al die voorschirften die ik kreeg en die bij Dint niet haalbaar leken, hebben het eetpatroon van Dint en mijn houding ten opzichte van haar eetgedrag bepaald geen goed gedaan.
Bij Louk heb ik me dan ook voorgenomen dit weeguurtje niet meer te bezoeken en het bevalt me prima. Maar hoewel Louk lekker groot en dik is, zou ik liegen als ik zeg dat ik de onzekerheid over groei nog niet bij hem heb gevoeld. Als hij een dag minder eet (en die dagen zijn er nou eenmaal) voel ik de onzekerheid opkomen en de neiging hem vaker dan nodig de borst te leggen. Ik baal dat hij nog niet doorslaapt omdat hij zo'n honger heeft s'nachts, maar stiekem vind ik het een heerlijk idee dat hij zoveel melk nodig heeft, want dan groeit hij tenminste goed.

Steeds neem ik me voor vertrouwen te hebben in zijn eigen behoefte: hij heeft de 9 maanden in de buik ook prima gedaan, hij zal nu ook wel weten hoeveel hij nodig heeft. En hoewel ik veel van Dint heb geleerd hierin, en geleerd heb het consultatiebureau met een eetlepel zout te nemen, blijft het toch moeilijk volledig te vertrouwen op een baby van 8 weken. Maar ook ik groei hierin.

Leeftijd

De leeftijd verschuift. Waar de statistieken zeggen dat de gemiddelde leeftijd waarop een hoogopgeleide vrouw zwanger wordt 34,5 is, denken meerdere vriendinnen van mij al serieus na over kinderen, een enkeling heeft de wens al groen licht gegeven. En diegene die er nog niet serieus over nadenken, realiseren zich wel dat ze bijna 30 zijn en wat de gevolgen zullen zijn als ze nog heel lang wachten met het krijgen van kinderen.
Via mijn vriendinnen maak ik kennis met een fase die nog helemaal niet zo makkelijk is. Een fase die Niels en ik door het plotselinge geluk hebben overgeslagen: Hoe beslis je dat je klaar bent voor kinderen? Wat wil je nog doen voordat je aan kinderen begint? Vragen als: wil ik niet nog een grote reis maken, met of zonder mijn vriend? Ben ik ver genoeg in mijn carierre? Kunnen we het financieel wel aan? We zullen moeten verhuizen.... waar moeten we wonen? komen allemaal aan de orde. Maar hoe kun je antwoord geven op die vragen? Al helemaal als je niet weet wat het krijgen van kinderen inhoudt? Wat er dan met je gebeurt?
Mijn ervaring is dat de antwoorden op deze vragen pas ontstaan op het moment dat je de antwoorden echt nodig hebt: als je zwanger wordt, als het kind er echt is, als je een kans krijgt in je werk (of juist niet). Als je het gevoel hebt dat je klaar bent voor kinderen, heb je nog geen kinderen.
Zelf was ik nog niet klaar voor kinderen, maar na die 9 maanden stond ik te popelen en ik heb me nog nooit ergens zo klaar voor gevoeld als toen. Nog nooit heb ik ergens zo vurig naar verlangd als toen naar de geboorte van de baby in mijn buik. Nu er twee kinderen zijn, fantaseer ik ook wel eens over drie maanden in mijn eentje reizen door Zuid-Amerika, een kinderwens van mijzelf. Maar het intense genieten van de momenten die ik nu alleen ben, of de momenten waarop Niels en ik even alleen zijn, heb ik voordat we kinderen kregen nog niet vaak gevoeld. Gewoon omdat je weet dat de momenten zeldzamer zijn dan voorheen. En daar komt nog het genieten met de kinderen bij.

Rust

Vijf maanden niet werken, drie dagen per week samen met enkel een slapende baby, huisje in rustig en pittoresk deel van Amsterdam en een stapel boeken voor mijn neus die ik graag wil lezen. En toch blijf ik het moeilijk vinden: rust nemen, niets doen.

Gister was mijn zus hier met haar twee kinderen. Zahra (haar oudste) en Dint, rende door het huis met speelgoed, pakte het van elkaar af, huilde, lachte, schreeuwde en zongen. Een drukte van jewelste. Toen mijn zus even met ze naar buiten ging, snelde ik naar de keuken, bakte een appeltaart, maakte eten voor mijn vriendinnen die zouden komen eten en maakte hier en daar wat schoon. Mijn zus kwam weer terug met de kids, Niels kwam ook binnen, Louk wilde eten, mijn vriendinnen kwamen aan en Zahra en Dint gingen aan tafel. De keuken was vol mensen, pratend, etend, lachend, lopend, kokend. Een gezellige boel.

s'Avonds belde mijn zus:"Joon, wel nog een beetje rustig aan doen hé, je bent vier weken geleden bevallen!".

Opeens was ik moe, doodmoe. Mijn vriendinnen waren weg, Louk en Dint waren in slaap en Niels en ik waren ook klaar om naar bed te gaan. Als een auto die je moeilijk aan de praat krijgt maar als hij eenmaal draait prima rijdt, viel ik uit en was niet meer aan de praat te krijgen.

Vandaag heb ik op een strandstoel in de zon gelezen. Met thee. En een slapende Louk naast me. Rust krijg je niet, je moet rust nemen.

1+1=?

Gister had ik mijn eerste dag alleen met mijn twee kinderen. Een fragment.

8.00: gepruttel uit de wieg, gehuil van beneden, Niels zijn kussen reeds leeg.
8.15: een aangeklede Dint in de stoel achter een boord pap. Moeder rent omhoog om 'pruttelende' baby op te halen.
8.20: Dint aan de pap, Louk aan de borst. Eet zelf wat happen tussendoor. Dint is erg vrolijk en vindt het maar wat gezellig dat haar broertje ook aan tafel zit vandaag. Maar ze is slim en heeft al snel door dat het best een leuk spelletje is om haar voeten op tafel te leggen. Mama zegt dan: "Dint, doe je voeten eens onder tafel", maar als ze dat dan niet doet en heel stout mijn kant op kijkt, gebeurt er eigenlijk niet zoveel meer. Mama kan namelijk niet zoveel meer met Louk aan de borst.
8.30: Huilende Dint omdat ik haar boord heb weggehaald.
8.31: Voeten van Dint zijn onder tafel.

Het is best hectisch, twee kinderen, maar zo ontzettend leuk. En hoe efficient je ervan wordt is ongelooflijk. Ook strenger. Daar moet Dint nog even aan wennen maar heldere grenzen doen haar ook goed. En binnen 1 dag heeft ze al door dat de grenzen wat minder helder zijn als ik Louk voedt. Dan kan ze rustig haar gang gaan want mama is lekker bezig.....
De komende tijd zal ik nog veel dagen alleen met de kids zijn en ik heb er zin in. Geen kind dat naar de creche moet, geen moeder naar haar werk, geen oppas die te laat is.... gewoon datgene waar het over gaat en waarvoor we zo graag kinderen wilden. Van elkaar leren, met elkaar delen, aan elkaar vertellen en er voor elkaar zijn. En als ik de efficientie die ik nu thuis heb in januari ook mee neem naar mijn werk, dan kan ik wel opslag gaan vragen.