Opvoeden: deel 1

Vanaf het moment dat ik minder ben gaan werken, ben ik harder gaan werken als moeder. Tijdens een week vakantie met mijn zus en de kinderen, merkte ik dat ik langzamerhand een softie van een moeder was geworden die onduidelijke signalen geeft. Door de beperkte dagen die ik bij mijn kids was en de zware tijd die Dint doormaakt, was ik meer gericht op gezelligheid, genieten en liefde dan op ook de minder leuke kanten van opvoeden: nee zeggen, confrontaties aangaan en grenzen stellen die niet in 1 keer worden geaccepteerd.
Als je langer dan 2 dagen achter elkaar bij je kind bent, merk je pas wat het effect daarvan is: een niet luisterend kind. En dat deed (doet, snik) Dint niet. Als ik iets vroeg, kreeg (krijg, snik) ik vaker dan ik wilde een 'nee' op het request. En een flinke nee. Als ik dan toch wilde wat ik vroeg, werd (wordt, snik) er gegild. Het is een bekend fenomeen bij kinderen van 2, 3 jaar, maar confonterend.
Gedurende de week vakantie ben ik mijn opvoedbeleid maar eens wat gaan aanpassen. Als ik nee zei, deed ik nee. Als ik iets vroeg, en ze zei nee, dan deed ik het toch. Ik heb haar en haar nichtje (die helemaal dol op elkaar zijn en in dezelfde kamer sliepen) zelfs een keer uit elkaar gehaald. Ik kan me nog herinneren dat mijn moeder dat een keer bij mij deed. Ik was woest! Dint ook.
De vakantieweek mondde uit in een werkelijk opvoedkamp (gat in de markt trouwens) waarin meerdere confrontaties tussen moeder en dochter de revue passeerde (Louk zoekt te confrontatie nog niet zo op). Het was pittig maar heerlijk om het vertrouwen in mijn opvoedkwaliteiten mijn lichaam in te voelen stromen. Minder prettig als ik het er weer uit voelde stromen, wat natuurlijk ook wel eens gebeurde. Een zus met kinderen was het beste gezelschap dat ik me had kunnen toewensen.

Je wordt je extra bewust van het feit dat je kind niet naar je luistert als je bij andere mensen bent. Bijvoorbeeld als je kind huilend op de grond gaat liggen in de supermarkt, niet naar bed wil als er gasten zijn, hard om appelsap schreeuwt als je met een klant aan de telefoon zit of aan je benen trekt als je iemand op straat tegen komt. Dat zijn de momenten waarop het ook moeilijk is om consequent en duidelijk te blijven. Maar ook de momenten waarop het zo nodig is. Dus, als ik iemand binnenkort tegenkom terwijl Dint op de grond ligt in de supermarkt, en ik loop gewoon door: het hoort erbij. Het is ok.

Discussie

Dit weekend waren Niels en ik met vrienden, hele leuke vrienden. We waren met zijn zessen waarvan Niels en ik de enige zijn met kinderen. Dint zou een nachtje bij haar nichtje slapen en Louk ging de dag met ons mee op pad. We eindigde bij ons thuis waar we tot 3 uur flessen wijn hebben opengetrokken.
Hoewel zij allen geen kinderen hebben, was het wel onderwerp van gesprek. Om half twee ontstond er een discussie waarin ik merkte dat ik echt een ander standpunt had dan de anderen. En ik stond er nogal fel in. De vraag was: waarom is het hebben van kinderen geen voordeel voor de carierre van de vrouw? Ik leer nergens zoveel als thuis en kan alles wat ik hier leer toepassen in mijn werk. Ja, ik werk iets minder, maar wat maakt dat uit? Is het niet een verouderd idee dat je altijd en immer bereikbaar moet zijn? Iedereen droomt van momenten zonder de mobiele telefoon maar iedereen voelt zich overgeleverd aan het feit dat de hoeveelheid die je werkt bijdraagt aan het succes dat je behaalt. Ik zou willen zeggen dat niet kwantiteit maar kwaliteit de grootste noemer is voor het behalen van succes en dat die kwaliteit toeneemt als je kinderen krijgt.
Nogal een standpunt he?
Dat vonden zij ook.
En ik ook.
Ik begrijp mijn standpunt nog steeds maar begrijp nu ook waarom de discussie zo fel werd. We hadden het niet enkel over bovenstaand punt en de tegenhanger (dat het wel degelijk van essentieel belang is dat je veel ruimte en tijd voor je werk hebt wil je carierre maken) maar de onderliggende gevoelens, ervaringen en wensen hadden ook invloed op de discussie. Ik zou namelijk heel graag willen dat mijn standpunt werklijkheid was. Ik zou het heerlijk vinden als het hebben van kinderen enkel een positief effect zou hebben op mijn carierre, ook al werk ik minder uur per week. Ik zou het een droom vinden als ik, zoals nu, drie dagen werk en mijn carierre even hard zou gaan als die van een full timer. Maar het is niet zo.
Het feit dat ik nu drie dagen werk (de 'dodelijke drie dagen') en dat we de hele dag bij vrienden waren die allemaal een boeiende carierre hebben en minimaal full time weken draaien, confronteerde mij met het tegenovergestelde. Mijn carierre gaat nu even wat minder snel. Dat is ok, maar niet altijd makkelijk om te accepteren.

DRIE DAGEN

Vanaf 1 augustus werk ik tijdelijk 3 dagen per week. Met mijn ouderschapsverlof kan ik het zo regelen dat ik mijn huidige contract niet verander maar wel tot kerst 3 dagen per week kan werken (uiteraard voor minder geld). 

In eerste instantie voelde ik me door deze beslissing gefaald. Het was zo mooi allemaal: vier dagen werken, 2 kinderen, net getrouwd en pas 28!!! Mijn carrière is nog niet achterop geraakt, ondanks het feit dat ik 4 dagen werk en geen 5. Maar nu gaat het dan echt gebeuren, ik wordt een ware Part-timer. Dat was ik feitelijk gezien natuurlijk al, maar persoonlijk noem ik 4 dagen werken met twee kinderen liever full-time. Met 3 in plaats van 4 dagen verander ik iets heel wezenlijks: ik ben gedurende de week meer thuis dan op mijn werk. En daar kijk ik nu naar uit.

Met de terugkerende benauwdheid van Dint is onze vermoeidheid en spanning thuis toegenomen en ook duidelijker zichtbaar geworden. Onze volle weekagenda kan deze onverwachte afwijking niet aan. Ik heb voor mijn gevoel niet voldoende tijd om goed voor haar te zorgen als ik zoveel blijf werken als nu en dat voelt niet goed. Om maar niet te spreken over het vrijmaken van tijd om bij te slapen na een gebroken nacht. 

Hoewel ik me eerst gefaald voelde, lijkt het nu wel alsof er een hemel voor me open gaat met die ene dag extra, en misschien is dat ook wel zo. Op die dag kan ik bij de kindjes zijn en gewoon een dag alleen maar leuke dingen doen. Geen dingen regelen, afhandelen, bellen etc. Gewoon zijn. En ik krijg ook meer tijd voor mijzelf. Ik  kan misschien wel weer meer gaan rennen, uitgebreider koken, eindelijk die naaimachine weer eens tevoorschijn halen, de krant lezen, voor mijn werk lezen, over peuterastma lezen en Niels weer eens verassen. Die dag komt wel vol. Maar het wordt een dag waarop veel mag en weinig moet. De magdag. 

 

Lichaamstaal

Voordat Dint gaat slapen houden we sinds kort een vertelrondje. Dat houdt in dat Dint, Niels en ik allemaal iets over de dag vertellen. We merkte dat het haar helpt in het verwerken van de dagelijkse indrukken die ze nu zo bewust meemaakt.
De laatste paar keer was ze steeds heel druk gaan zwaaien met haar hoofd en bovenlichaam. Ik dacht dat het voortkwam uit enthousiasme en onrust in haar lichaam van de vermoeidheid (zo moeder zo dochter). Vandaag werd duidelijk wat er achter deze beweging zit.
Terwijl ze zo bewoog, zei ze: " Ik was in het ziekenhuis en deed zo". Voor het eerst dat ze deze combinatie van woorden en beweging maakte maar ik wist gelijk wat ze bedoelde. In het ziekenhuis had ik haar in de houdgreep gehouden om ervoor te zorgen dat de dokter het kapje, waardoor ze een medicijn kreeg toegediend, op haar neus en mond kon houden. Dit zou haar benauwdheid direct veminderen en was in die situatie de beste keus. Maar het was vreselijk. Dint krijste het uit en draaide als een dolle met haar hoofd en lichaam heen en weer om het kapje kwijt te raken en keek mij met grote ogen aan en riep: " Help, mama, help". En ik maar stevig vast blijven houden omdat ik wist dat het toen het beste was.
Ik heb nog vaak teruggedacht daaraan omdat er zoveel angst in haar ogen had gezeten. En ik ben dus duidelijk niet de enige die eraan terug denkt. Meerdere avonden vertaalde ze met haar lichaam de ervaring die ze had gehad. Ze vertelde het niet, maar beelde het uit, ook al vertelde ze een ander verhaal dan wat er bij die bewegingen hoorde. Zou onze allesbepalende lichaamstaal op herinneringen zijn berust?

Vinden

Na het vorige stuk op mijn weblog (Peuterastma), ben ik mezelf de vraag gaan stellen of ik in de situatie wil zitten waar ik momenteel inzit. Daar heb ik het uiteraard met meerdere mensen over gehad. En weer ben ik bevestigd: mensen vinden zoveel. De ene vindt dat ik het heeeel goed doe en is trots op me, de ander vindt het wel heel veel wat ik allemaal doe. De volgende vindt dat ik spanning die ik ervaar vooral bij mezelf moet houden en niet teveel naar mijn werk of kinderen moet extrapoleren, weer een ander vindt dat het logisch is dat werkende moeders dit soort fases doorlopen. Een ander vindt mij sterk en een voorbeeld voor andere moeders, of iemand vindt mijn emotionele uiting in mijn vorige stukje een hartekreet. Een volgende vindt dat ik beter voor mezelf moet zorgen, en weer iemand anders vindt het heel goed dat ik nadenk over de dingen waar ik over denk. Een ander vindt dat ik gewoon op mezelf moet vertrouwen, dan komt het goed. Ook vinden sommige het nogal persoonlijk wat ik schrijf. Tot slot zijn er ook een aantal mensen die er niet zoveel van vinden. Gevoelig als ik kan zijn laat ik me heen en weer sleuren en vraag ik me af: wat vind ik er zelf nou eigenlijk van?
Opeens merk ik ook wat de grotere partijen van ons land van werkende moeders vinden. Er zijn bewegingen die vinden dat werkende ouders zich aanstellen als ze het hebben over het missen van de kinderen, er zijn groepen vrouwen die vinden dat je de eerste jaren van de opvoeding absoluut zelf moet doen. Ook vinden mensen dat er meer moet worden gewerkt door moeders, vooral full time is een probleem, vinden ze. De politiek vindt dat vrouwen meer kinderen moeten krijgen, eerder ook. En tegelijk vinden ze de kinderopvang momenteel te duur. Veel vinden vrouwen die ervoor kiezen om met kinderen te stoppen met werken slap, oninteressant. En andere vrouwen vinden het onvoorstelbaar dat je als moeder zoveel onrust en stress je huishouden binnenhaalt terwijl het enige dat je kinderen nodig hebben veiligheid, rust en goede zorg is.
Ik weet niet meer wat ik ervan vind. Ik vind dat we niet zoveel moeten vinden met zijn allen zodat iedereen zijn eigen weg vindt.

Peuterastma

Dint heeft astma, zogeheten Peuterastma. Dit is geconstateerd nadat ze afgelopen weekend weer werd overvallen door een hevige benauwdheid en we weer bij de dokter en kinderarts belandden. Ze had al haar kracht nodig om in te ademen. Haar neusvleugels bewogen bij iedere ademhaling, haar ribbenkast trok helemaal in en het kuiltje in het midden van haar hals bewoog op en neer. Allemaal tekeken dat het niet goed zit.
Er is een nieuwe reeks aan medicijnene voorgeschreven. Gelukkig heeft ze plezier in de pufjes die ze nu 8 keer per dag krijgt. Ze mag iedere keer de dopjes erop en eraf halen en ze is trots op hoe goed ze inademt en uitademt waardoor het gif/medicijn haar longen bereikt. De benauwdheid is een stuk beter maar haar hoest komt letterlijk uit haar longen.
Alles wijst op ernst. En toch heb ik moeite met het gemak waarmee ze in de molen van het ziekenhuis is beland. We hebben een nacht in het ziekenhuis geslapen, ze heeft een pretnisonkuur gehad, we zijn op zondag naar de dokter geweest alwaar de kinderarts op haar vrije dag werd gebeld. Ze is dinsdag weer naar de dokter geweest die de dosering van de medicijnen heeft opgeschroefd, en dinsdag a.s. moeten we weer naar de dokter. Als de benauwdheid zich in deze hoeveelheid blijft voordoen, zal ze een onderhoudpuf krijgen, in ieder geval voor het komende jaar. En dan kijken of ze er al overheen is gegroeid want die kans is groot. Alles heel serieus maar ik vind het moeilijk om te geloven dat het echt erg is. Ik wil niet dat het erg is. Ik wil dat het gewoon overgaat. Dat Dint helemaal geen Peuterastma heeft, dat ze zich allemaal vergissen.
Gister reed ik van mijn werk naar huis en zat huilend achter het stuur. Mijn gevoel zei dat ik moest stoppen met werken om bij Dint te zijn om haar in deze situatie op te vangen, 24 uur per dag. Gelukkig heb ik een lieve man, lieve zussen en weer een heel vrolijk kind.

Moederintuitie

Het bestaat. De intuitie van een moeder. Dat ze precies weet wanneer ze bij haar kinderen moet zijn. Dat ze aanvoelt wanneer haar kinderen haar echt nodig hebben.
Nadat ik het stukje hiervooer 'Het missen' had geschreven, werd ik gebeld dat Dint heel benauwd was geworden op de creche. We moesten haar op komen halen. Al in de ochtend had het niet goed gevoeld Dint naar de creche te brengen en de hele dag had ik ze meer gemist dan ooit. Om 15 uur had ik nog een gesprek met mijn collega dat ik gewoon naar huis moest gaan om bij ze te zijn als ik ze zo miste. Niet gedaan. Mijn gevoel zei van wel, mijn verstand zei dat ik nog wat af moest maken.
Eenmaal bij de dokter aangekomen werden we doorverwezen naar het ziekenhuis, en daar moesten we blijven. Ze wisten/weten niet wat het was/is. Luchtweginfectie of symptomen van Astma. Voor ik er erg in had, zat ze aan de pretnisolon. Knalroze pilletjes, die Dint supermooi vond, helaas niet lekker.
Nou ben ik niet zo'n medicijnfanaat. Daar waar ik pillen, druppels of zalfjes kan vermijden, doe ik dat (wel ben ik scheutig met homeopathische middelen). Dus, wat doe je dan in een ziekenhuis waar het aanbieden en innemen van medicijnen even gewoon is als het versturen van een mail? Persoonlijk vond ik Pretnisolon en Ventoline voldoende, maar ze wilde haar ook aan de zuurstoftank zetten en regelmatig vernevelen.
De vorige dag had mijn intuitie mij ook correcte signalen gegeven, het was tijd er maar eens naar te gaan luisteren. Dit gaat niet helemaal samen met de routine die ze in een ziekenhuis ontwikkeld hebben voor bepaalde kwalen, waaronder benauwdheid bij kinderen. Mijn volhardendheid leidde tot lange gesprekken met de kinderarts, verbaasde blikken van de zusters en een vrolijke Dint die met de Pretnisolon en Ventoline langzaam weer op krachten kwam en de volgende dag naar huis kon.

In mijn werk leer ik mensen meer bewust te maken van wat hun gevoel hun ingeeft en daar meer op te vertrouwen. Wat het dan ook is. Mijn gevoel zegt dat ik hier ook nog in te leren heb.