Tuesday, November 4, 2008

Partijtje

Dit weekend had Dint haar eerste partijtje. Een vriendje van de creche werd 3. Kinderen en ouders van de creche waren uitgenodigd om s'middags te komen spelen. En voor wie denkt: "Wat een gedoe zo'n partijtje organiseren" (dat dacht ik namelijk toen Dint 3 werd en heb het dus ook niet gedaan), stop alle kinderen in een hoek met al het speelgoed dat je hebt, klaar. Twee uur lang hebben de kinderen gespeeld, even taart en sap tussendoor, en hup, spelen weer. Een gigantische puinhoop, dat wel, maar alle ouders hadden tijd om met elkaar een glas wijn te drinken en kaas te eten. En dus ook eindelijk eens de tijd om elkaar wat langer dan 5 minuten te spreken.
Het praten met ouders die je kent omdat de kinderen vriendjes zijn, is in eerste instantie onwennig. Het gaat al snel over kinderen, uiteraard, en om van dat onderwerp af te komen is best lastig. Vooral als je voortdurend kindergegil hoort, er speelgoedauto's om je voeten draaien, je met 5 kinderen tegelijk naar de WC gaat omdat ze allemaal tegelijk moeten plassen en je eigenlijk niets van elkaar weet. Ik kende de namen van de kinderen wel maar van de ouders wist ik bijna geen namen. Toen ik dat met enige schroom bekende aan 'de moeder van Leonardo', zei zij gelukkig dat zij ze ook niet wist. En zo zaten we de hele middag met elkaar te praten zonder dat we elkaars namen kenden, niet wisten van de ander wat hij/zij in het dagelijks leven deed maar wel wisten op welke dagen zijn/haar kind op de creche zit, of het kind al zindelijk is, nog een speentje wil als het gaat slapen etc.
De start van de relatie met ouders die kinderen hebben die even oud zijn als die van jouzelf, is een hele andere start dan die ik tot nu toe in mijn leven heb gekend. Het is een genot dat je kinderen met elkaar spelen en dus is het leuk elkaar beter te leren kennen. Verder heb je (nog) geen raakvlakken, gemeenschappelijke interesses of op ander gebied met elkaar te maken. Wanneer het mij lukte om in het gesprek met de ouders van het onderwerp kinderen af te komen, ontdekte ik dat het allemaal bijzondere en eigenzinnige ouders, ik bedoel mensen, waren, ieder met een eigen verhaal. Als Dint 4 wordt ga ik ook een partijtje organiseren.

Wednesday, October 15, 2008

Macrobiotiek

Vandaag vond Louk voor het eerst zijn eten niet lekker. Hij spuugde de happen die hij kreeg achter elkaar uit. Hij deed het zo consequent dat we hem uiteindelijk maar een boterham hebben gegeven wat hij prima vond. Zijn armpjes zwaaide weer als vanouds als zijn mond leeg was, en hij verzamelde weer als een eekhoorn hapjes in zijn wang. We aten soep met kikkererwten, rijst, zeewier, zeekraal, kuzu, miso en kool. Een macrobiotiekproof recept.
Afgelopen vrijdag zijn we met het hele gezin naar Antwerpen gegaan om advies in te winnen rond Dint haar allergie, ditmaal van een beroemde macrobioot. Macrobiotiek is een combinatie van 5000 jaar oude ervaring en kennis van het Japanse Zen, Boeddhisme en de westerse wetenschap. Het is een voedings- en gezondheidsleer gebaseerd op het juiste evenwicht dat er tussen het yin- en yang-beginsel in ons leven dient te zijn. Kort gezegd: als je macrobiotisch wil gaan eten dien je al het eten dat je in huis hebt weg te gooien om vervolgens alles wat je nog nooit hebt gekocht in de reformwinkel te in huis te halen.

De makrobioot in Antwerpen waar wij waren, keek naar Dint haar handen, voeten en huid en kon daaruit vanalles opmaken over haar organen, heel interessant. Hij bekeek haar allergie niet als iets van buiten (huisstofmijt irriteert haar longen waardoor ze benauwd wordt), maar van binnen (haar darmen zijn gevoelig waardoor ze met haar huidige voedingspatroon de afvalstoffen niet meer zelf kan verwerken en naar het gekoppelde orgaan de longen stuurt, die vervolgens prikkelbaar worden en overgevoelig reageren, in Dint haar geval op huisstofmijt). Ik geloof wel in dit soort dingen en ik hou ervan als dingen holistisch worden bekeken. Zelf ben ik macrobiotisch opgevoed en heb ervaren en gezien hoe helend voeding kan werken.
Het lastige is alleen: hoe pas je je voedingspatroon aan in een maatschappij die totaal anders is ingericht? Op alle partijtjes waar Dint komt zijn snoepjes, taart, rozijnen en appelsap. Fruit behoort een kind iedere dag te eten, evenals dat glas melk wat ieder kind moet drinken. Allemaal dingen die niet passen in een macrobiotisch dieet.
Om die hobbel nog maar even uit te stellen, zijn Niels en ik eerst maar eens wat aan het experimenteren. En dat heeft Louk dus vandaag allemaal uitgespuugd.
Dint vond het overigens heerlijk. De man zei al: Louk is heel Yang, Dint vooral Yin.

Sunday, October 12, 2008

Waarom

De mens heeft behoefte aan causale verbanden. Daarom zien we er ook zoveel. Wetenschappelijk onderzoek is alleen maar bezig met het aantonen van (mogelijke) causale verbanden. Een causaal verband geeft antwoord op de vraag: 'Waarom?' Een causaal verband geeft de oorzaak van waarom dingen zijn wat ze zijn. Een soort zingeving.

Mijn kennis omtrent causale verbanden wordt de laatste tijd aardig op de proef gesteld. Dint vraagt namelijk na alles wat ik zeg: Waarom? De eerste paar keer waarom is goed te doen, maar nadat Dint een paar keer achter elkaar de waaromvraag heeft gesteld, komen we samen vaak uit bij zulke basale levensvragen dat ook ik het niet meer weet. Want waarom vallen de bladeren van de bomen? Waarom geloven mensen in andere dingen? Waarom fietsen mensen door rood? Waarom huilt Louk? Waarom slapen papa en mama samen in één bed (dat weet ík wel, maar wat zeg je dan. Gezellig? dan is het ongezellig dat zij alleen in bed ligt). En waarom vinden mensen gaatjes in hun oren mooi?


Tegenwoordig bedenk ik soms van tevoren of het antwoord wat ik haar geef geen onmogelijke waaromvraag tot gevolg zal hebben. En soms zeg ik gewoon 'Daarom'. Of 'Waarom zijn de bananen krom'. Precies die dingen waarvan je je had voorgenomen ze nooit te zullen zeggen.

Wednesday, September 24, 2008

Vriendjes en vriendinnetjes

Ik was jong toen ik kinderen kreeg; 25 toen Dint werd geboren. Mijn meeste vriendinnen waren nog niet met kinderen bezig, vielen letterlijk van hun stoel af toen ik vertelde dat ik in verwachting was.

Nu ik tegen de 30 ben, merk ik een kentering bij mijn leeftijdsgenoten. Er wordt veel serieuzer gesproken over kinderen, er worden zelfs al wat kindertjes gebaard. Mijn zwangerschapskleren, wieg, badje, kleertjes etc liggen her en der verspreid, dit weekend moest ik een vriendin het spijtige nieuws vertellen dat ik mijn zwangerschapsbroeken al heb uitgeleend.

Het gekke is dat juist nu mijn generatie ook in de kindermood raakt, ik steeds meer merk dat ik vroeg kinderen heb gekregen. Ik ben me er meer dan ooit bewust van dat ik eerder aan deze fase ben begonnen dan zij en dat Dint nu al 3 is en dus niet met de babietjes die nu geboren worden kan spelen. Dat heb ik me nooit zo gerealiseerd.

Het is heerlijk dat vriendinnen die nu in de kraamperiode zitten opeens herkennen waar ik het over had en dat ik herken wat zij ervaren. Ik heb me echter nooit bedacht dat mijn kinderen de eerste kinderen blijven, de oudste blijven en dat ik altijd een paar jaar voor zal blijven lopen, op kinderbasis dan.

En juist nu de behoefte aan vrienden met kinderen steeds meer toeneemt omdat Dint gewoon steeds meer met andere kindertjes wil spelen, is het gek om te realiseren dat dat niet de kinderen van mijn beste vriendinnen zullen zijn, ook al krijgen ze juist nu wel die kindertjes waar ik naar heb uitgekeken.

Tuesday, September 16, 2008

Huisstofmijt

Het verlossende woord van vandaag: Dint is allergisch voor HUISSTOFMIJT . Huisstofmijt zijn piepkleine beestjes die overal (vooral in dekens, oude kussens etc.) rondlopen. De allergische reactie komt niet voort uit contact met de beestjes maar door het inademen van (bestanddelen van) hun poep.
De uitslag van het bloedonderzoek is in die zin verlossend omdat we eindelijk een schuldige kunnen aanwijzen voor haar benauwdheidsaanvallen. Niet dat we de huisstofmijtjes nu bij elkaar kunnen roepen om hen eens ernstig toe te spreken dat ze maar eens op de WC moeten gaan poepen, maar het is fijn een oorzaak te weten en er zelf iets aan te kunnen doen. Overigens is het maar goed ook dat je de huisstofmijt niet met het blote oog ziet want ze zijn alles behalve aantrekkelijk. Het idee dat je elke nacht niet alleen/samen in bed ligt maar met miljoenen van die ranzige gedrochten is iets waar je niet te lang bij stil moet staan.
Met de kennis van Dint haar huisstofmijtallergie gaat er een wereld voor me open. Er zijn eindeloos veel forums van mensen die met elkaar bakkelijen over hun klachten, er is een hele anti-allergie beddegoedlijn. Je hebt zelfs anti-allergisch speelgoed. Iedere discipline heeft wel weer een theorie over wat te doen met deze allergie. Zo kun je gezonder gaan eten waardoor je minder vatbaar wordt, je kunt met drie jaar lang injecties inbrengen kijken of je immuunsysteem de allergie kan verslaan, je kunt pillen slikken (bijwerking: shocktoestand), je kunt veel sporten, je kunt een vochtregulator in je huis plaatsen of je doet helemaal niets en wacht totdat je eroverheen groeit.
Momenteel draait de wasmachine op volle toeren, is Dint haar kamer kussenvrij, staan alle deuren open, zijn de huisstofmijtvrije deken en matras onderweg, kijk ik op funda voor aantrekkelijke nieuwbouw (lastig) en wacht ik tot Dint wakker wordt om gelijk daarna naar buiten te gaan.
Het is fijn te weten dat huisstofmijt de boosdoener is omdat we eindelijk iets concreets zelf kunnen doen. Maar voor het eerst ondervinden wij de nadelen van het romantische houten huisje waar we wonen; in het vochtige klimaat dat in de winter lekker wordt warmgestookt, vestigt huismijt zich opperbest. Opeens zie ik ze overal langs marcheren, net als Chinezen met zijn duizenden precies tegelijk. Als niets wat we doen helpt, kunnen we altijd nog naar het zuiden verhuizen want onder Lyon komen de beestjes niet voor.

Friday, August 29, 2008

Opvoeden: deel 1

Vanaf het moment dat ik minder ben gaan werken, ben ik harder gaan werken als moeder. Tijdens een week vakantie met mijn zus en de kinderen, merkte ik dat ik langzamerhand een softie van een moeder was geworden die onduidelijke signalen geeft. Door de beperkte dagen die ik bij mijn kids was en de zware tijd die Dint doormaakt, was ik meer gericht op gezelligheid, genieten en liefde dan op ook de minder leuke kanten van opvoeden: nee zeggen, confrontaties aangaan en grenzen stellen die niet in 1 keer worden geaccepteerd.
Als je langer dan 2 dagen achter elkaar bij je kind bent, merk je pas wat het effect daarvan is: een niet luisterend kind. En dat deed (doet, snik) Dint niet. Als ik iets vroeg, kreeg (krijg, snik) ik vaker dan ik wilde een 'nee' op het request. En een flinke nee. Als ik dan toch wilde wat ik vroeg, werd (wordt, snik) er gegild. Het is een bekend fenomeen bij kinderen van 2, 3 jaar, maar confonterend.
Gedurende de week vakantie ben ik mijn opvoedbeleid maar eens wat gaan aanpassen. Als ik nee zei, deed ik nee. Als ik iets vroeg, en ze zei nee, dan deed ik het toch. Ik heb haar en haar nichtje (die helemaal dol op elkaar zijn en in dezelfde kamer sliepen) zelfs een keer uit elkaar gehaald. Ik kan me nog herinneren dat mijn moeder dat een keer bij mij deed. Ik was woest! Dint ook.
De vakantieweek mondde uit in een werkelijk opvoedkamp (gat in de markt trouwens) waarin meerdere confrontaties tussen moeder en dochter de revue passeerde (Louk zoekt te confrontatie nog niet zo op). Het was pittig maar heerlijk om het vertrouwen in mijn opvoedkwaliteiten mijn lichaam in te voelen stromen. Minder prettig als ik het er weer uit voelde stromen, wat natuurlijk ook wel eens gebeurde. Een zus met kinderen was het beste gezelschap dat ik me had kunnen toewensen.

Je wordt je extra bewust van het feit dat je kind niet naar je luistert als je bij andere mensen bent. Bijvoorbeeld als je kind huilend op de grond gaat liggen in de supermarkt, niet naar bed wil als er gasten zijn, hard om appelsap schreeuwt als je met een klant aan de telefoon zit of aan je benen trekt als je iemand op straat tegen komt. Dat zijn de momenten waarop het ook moeilijk is om consequent en duidelijk te blijven. Maar ook de momenten waarop het zo nodig is. Dus, als ik iemand binnenkort tegenkom terwijl Dint op de grond ligt in de supermarkt, en ik loop gewoon door: het hoort erbij. Het is ok.

Wednesday, August 6, 2008

Discussie

Dit weekend waren Niels en ik met vrienden, hele leuke vrienden. We waren met zijn zessen waarvan Niels en ik de enige zijn met kinderen. Dint zou een nachtje bij haar nichtje slapen en Louk ging de dag met ons mee op pad. We eindigde bij ons thuis waar we tot 3 uur flessen wijn hebben opengetrokken.
Hoewel zij allen geen kinderen hebben, was het wel onderwerp van gesprek. Om half twee ontstond er een discussie waarin ik merkte dat ik echt een ander standpunt had dan de anderen. En ik stond er nogal fel in. De vraag was: waarom is het hebben van kinderen geen voordeel voor de carierre van de vrouw? Ik leer nergens zoveel als thuis en kan alles wat ik hier leer toepassen in mijn werk. Ja, ik werk iets minder, maar wat maakt dat uit? Is het niet een verouderd idee dat je altijd en immer bereikbaar moet zijn? Iedereen droomt van momenten zonder de mobiele telefoon maar iedereen voelt zich overgeleverd aan het feit dat de hoeveelheid die je werkt bijdraagt aan het succes dat je behaalt. Ik zou willen zeggen dat niet kwantiteit maar kwaliteit de grootste noemer is voor het behalen van succes en dat die kwaliteit toeneemt als je kinderen krijgt.
Nogal een standpunt he?
Dat vonden zij ook.
En ik ook.
Ik begrijp mijn standpunt nog steeds maar begrijp nu ook waarom de discussie zo fel werd. We hadden het niet enkel over bovenstaand punt en de tegenhanger (dat het wel degelijk van essentieel belang is dat je veel ruimte en tijd voor je werk hebt wil je carierre maken) maar de onderliggende gevoelens, ervaringen en wensen hadden ook invloed op de discussie. Ik zou namelijk heel graag willen dat mijn standpunt werklijkheid was. Ik zou het heerlijk vinden als het hebben van kinderen enkel een positief effect zou hebben op mijn carierre, ook al werk ik minder uur per week. Ik zou het een droom vinden als ik, zoals nu, drie dagen werk en mijn carierre even hard zou gaan als die van een full timer. Maar het is niet zo.
Het feit dat ik nu drie dagen werk (de 'dodelijke drie dagen') en dat we de hele dag bij vrienden waren die allemaal een boeiende carierre hebben en minimaal full time weken draaien, confronteerde mij met het tegenovergestelde. Mijn carierre gaat nu even wat minder snel. Dat is ok, maar niet altijd makkelijk om te accepteren.