11 November

Macrobiotiek en 11 november is niet de beste combinatie. Ik weet nog dat ikzelf als kind met mijn pompoen de straat op ging maar bij thuiskomst al het opgehaalde snoep inruilde voor verantwoord snoep: half zo zoet en half zoveel. Van al het snoep dat we hadden opgehaald maakte we dan een Hans en Grietje huis, de mandarijntjes mochten we opeten. En echt waar: ik heb niet één snoepje stiekem gesnoept bij het maken van dat huis of op de avond zelf.

Omdat Dint deze snoepruil waarschijnlijk nog niet zal begrijpen, als ik het zo opschrijf begrijp ik zelf ook niet waarom ik daar ooit mee akkoord ben gegaan, hebben we besloten om nog 1 jaar het lopen in de buurt uit te stellen.

Na de beslissing niet de straat op te gaan met Dint, kwam de vraag op: wat schotelen we de (eventuele) kinderen voor die bij ons zullen aanbellen? Ik had nog een zak met pepernoten (met suiker) in de kast liggen en een zak met suikervrije pepernoten. Dat zou wel genoeg zijn, dacht ik.

18.00. Wij net aan tafel, de bel gaat. Niels en Dint doen open, ik frutsel wat pepernoten in aluminiumpapier, leg de pakketjes op een schaal met wat kastanjes en ren naar de voordeur, waar het liedje "mijn moeder is een dikzak" natuurlijk al lang is afgelopen. Ik geef Dint de schaal en die begint zorgvuldig de pakketjes uit te delen.

18.05. Dint zit weer aan tafel en eet een hap. De bel gaat. Weer rennen Dint en Niels naar de deur en weer flans ik de pepernoten in een pakketje want die kinderen komen met hele delegaties. Zak 1 is op. We stappen over naar de suikervrije pepernoten.

De bel blijft achter elkaar rinkelen. Louk eet rustig zijn boord op terwijl vader en zus steeds heen en weer naar de deur lopen en moeder wat zenuwachtiger wordt want ook zak 2 raakt langzaam op. Zelfs de kastanjes verdwijnen in de plastikzakken. "Oh, wauw, een tamme kastanje! " hoor ik een kind zeggen, "Wij hebben een echte poffer thuis!".

Ergens achter in de kast vind ik nog een zakje suikervrije snoepslierten met aardbeismaak (het is dat het erop staat, anders zou je ze geen aardbeismaak toekennen), en een halve chocoladeletter die ik in stukken breek en op het boord leg.

18.15. Weer gaat de bel. Nu is het mijn beurt om met Dint naar de deur te lopen. 8 meisjes zingen 11 november, vrolijk, lachend, wiegend op hun gezongen muziek. Ze kiezen allemaal een aardbeisliert en steken hem direct in hun mond. Ik wordt er een beetje onzeker van want zo lekker zijn ze niet.... opeens voel ik mezelf 'de moeder van dat huis worden waar ze geen lekker snoep hebben'. Die moeders zijn dus ook leuk. Gelukkig is er één sliert over: voor Dint.

Er wonen nóg meer kinderen bij ons in de buurt dan ik al dacht. En ze vinden het 11 november fantastisch, net als ikzelf toen ik klein was. Ik kon maar moeilijk afscheid nemen van dit feest. Al helemaal toen de tijd aanbrak dat ik het snoep wel zelf mocht opeten. Net als twee meisjes van een jaar of 14 die gister met hun telefoon als lichtje een liedje kwamen zingen. Ze hebben van Niels een kastanje gekregen.

Dint vraagt waarom alle kinderen voor haar zingen. En snoept af en toe een pepernoot. Ze geniet, mist niets. Volgend jaar gaan Dint en ik samen een pompoen uithollen en de straat op. Wat we met het snoep doen..... we zien wel.

Wouter Bos

Gister fietste ik op de bakfiets in Amsterdam Noord vlak achter Wouter Bos. Ook op een bakfiets. Het was kwart voor negen. Hij was niet aan het bellen, had geen haast, er zaten geen kinderen in de bakfiets, die had hij waarschijnlijk net naar school gebracht. En ik dacht:"Hoe kun je nou in zo'n functie je kinderen naar school brengen? Moet jij niet werken en van crisis naar crisis vliegen? Het is kwart voor negen!"
Opeens betrap ik mezelf erop: ook ik ben nog conservatief en sta daarmee de emancipatie in de weg. Ik denk dus dat je geen topbaan kan hebben en tegelijk je kinderen naar school kan brengen. Of dat je rustig op de fiets kan zitten zonder dat je telefoneert als je zo'n belangrijke functie hebt. Natuurlijk kan dat wel! Hij kan waarschijnlijk goed delegeren. Ik kom hem namelijk wel vaker tegen....

Partijtje

Dit weekend had Dint haar eerste partijtje. Een vriendje van de creche werd 3. Kinderen en ouders van de creche waren uitgenodigd om s'middags te komen spelen. En voor wie denkt: "Wat een gedoe zo'n partijtje organiseren" (dat dacht ik namelijk toen Dint 3 werd en heb het dus ook niet gedaan), stop alle kinderen in een hoek met al het speelgoed dat je hebt, klaar. Twee uur lang hebben de kinderen gespeeld, even taart en sap tussendoor, en hup, spelen weer. Een gigantische puinhoop, dat wel, maar alle ouders hadden tijd om met elkaar een glas wijn te drinken en kaas te eten. En dus ook eindelijk eens de tijd om elkaar wat langer dan 5 minuten te spreken.
Het praten met ouders die je kent omdat de kinderen vriendjes zijn, is in eerste instantie onwennig. Het gaat al snel over kinderen, uiteraard, en om van dat onderwerp af te komen is best lastig. Vooral als je voortdurend kindergegil hoort, er speelgoedauto's om je voeten draaien, je met 5 kinderen tegelijk naar de WC gaat omdat ze allemaal tegelijk moeten plassen en je eigenlijk niets van elkaar weet. Ik kende de namen van de kinderen wel maar van de ouders wist ik bijna geen namen. Toen ik dat met enige schroom bekende aan 'de moeder van Leonardo', zei zij gelukkig dat zij ze ook niet wist. En zo zaten we de hele middag met elkaar te praten zonder dat we elkaars namen kenden, niet wisten van de ander wat hij/zij in het dagelijks leven deed maar wel wisten op welke dagen zijn/haar kind op de creche zit, of het kind al zindelijk is, nog een speentje wil als het gaat slapen etc.
De start van de relatie met ouders die kinderen hebben die even oud zijn als die van jouzelf, is een hele andere start dan die ik tot nu toe in mijn leven heb gekend. Het is een genot dat je kinderen met elkaar spelen en dus is het leuk elkaar beter te leren kennen. Verder heb je (nog) geen raakvlakken, gemeenschappelijke interesses of op ander gebied met elkaar te maken. Wanneer het mij lukte om in het gesprek met de ouders van het onderwerp kinderen af te komen, ontdekte ik dat het allemaal bijzondere en eigenzinnige ouders, ik bedoel mensen, waren, ieder met een eigen verhaal. Als Dint 4 wordt ga ik ook een partijtje organiseren.

Macrobiotiek

Vandaag vond Louk voor het eerst zijn eten niet lekker. Hij spuugde de happen die hij kreeg achter elkaar uit. Hij deed het zo consequent dat we hem uiteindelijk maar een boterham hebben gegeven wat hij prima vond. Zijn armpjes zwaaide weer als vanouds als zijn mond leeg was, en hij verzamelde weer als een eekhoorn hapjes in zijn wang. We aten soep met kikkererwten, rijst, zeewier, zeekraal, kuzu, miso en kool. Een macrobiotiekproof recept.

Afgelopen vrijdag zijn we met het hele gezin naar Antwerpen gegaan om advies in te winnen rond Dint haar allergie, ditmaal van een beroemde macrobioot. Macrobiotiek is een combinatie van 5000 jaar oude ervaring en kennis van het Japanse Zen, Boeddhisme en de westerse wetenschap. Het is een voedings- en gezondheidsleer gebaseerd op het juiste evenwicht dat er tussen het yin- en yang-beginsel in ons leven dient te zijn. Kort gezegd: als je macrobiotisch wil gaan eten dien je al het eten dat je in huis hebt weg te gooien om vervolgens alles wat je nog nooit hebt gekocht in de reformwinkel te in huis te halen.

De makrobioot in Antwerpen waar wij waren, keek naar Dint haar handen, voeten en huid en kon daaruit vanalles opmaken over haar organen, heel interessant. Hij bekeek haar allergie niet als iets van buiten (huisstofmijt irriteert haar longen waardoor ze benauwd wordt), maar van binnen (haar darmen zijn gevoelig waardoor ze met haar huidige voedingspatroon de afvalstoffen niet meer zelf kan verwerken en naar het gekoppelde orgaan de longen stuurt, die vervolgens prikkelbaar worden en overgevoelig reageren, in Dint haar geval op huisstofmijt). Ik geloof wel in dit soort dingen en ik hou ervan als dingen holistisch worden bekeken. Zelf ben ik macrobiotisch opgevoed en heb ervaren en gezien hoe helend voeding kan werken.

Het lastige is alleen: hoe pas je je voedingspatroon aan in een maatschappij die totaal anders is ingericht? Op alle partijtjes waar Dint komt zijn snoepjes, taart, rozijnen en appelsap. Fruit behoort een kind iedere dag te eten, evenals dat glas melk wat ieder kind moet drinken. Allemaal dingen die niet passen in een macrobiotisch dieet.

Om die hobbel nog maar even uit te stellen, zijn Niels en ik eerst maar eens wat aan het experimenteren. En dat heeft Louk dus vandaag allemaal uitgespuugd.

Dint vond het overigens heerlijk. De man zei al: Louk is heel Yang, Dint vooral Yin.

Waarom

De mens heeft behoefte aan causale verbanden. Daarom zien we er ook zoveel. Wetenschappelijk onderzoek is alleen maar bezig met het aantonen van (mogelijke) causale verbanden. Een causaal verband geeft antwoord op de vraag: 'Waarom?' Een causaal verband geeft de oorzaak van waarom dingen zijn wat ze zijn. Een soort zingeving.

Mijn kennis omtrent causale verbanden wordt de laatste tijd aardig op de proef gesteld. Dint vraagt namelijk na alles wat ik zeg: Waarom? De eerste paar keer waarom is goed te doen, maar nadat Dint een paar keer achter elkaar de waaromvraag heeft gesteld, komen we samen vaak uit bij zulke basale levensvragen dat ook ik het niet meer weet. Want waarom vallen de bladeren van de bomen? Waarom geloven mensen in andere dingen? Waarom fietsen mensen door rood? Waarom huilt Louk? Waarom slapen papa en mama samen in één bed (dat weet ík wel, maar wat zeg je dan. Gezellig? dan is het ongezellig dat zij alleen in bed ligt). En waarom vinden mensen gaatjes in hun oren mooi?


Tegenwoordig bedenk ik soms van tevoren of het antwoord wat ik haar geef geen onmogelijke waaromvraag tot gevolg zal hebben. En soms zeg ik gewoon 'Daarom'. Of 'Waarom zijn de bananen krom'. Precies die dingen waarvan je je had voorgenomen ze nooit te zullen zeggen.

Vriendjes en vriendinnetjes

Ik was jong toen ik kinderen kreeg; 25 toen Dint werd geboren. Mijn meeste vriendinnen waren nog niet met kinderen bezig, vielen letterlijk van hun stoel af toen ik vertelde dat ik in verwachting was.

Nu ik tegen de 30 ben, merk ik een kentering bij mijn leeftijdsgenoten. Er wordt veel serieuzer gesproken over kinderen, er worden zelfs al wat kindertjes gebaard. Mijn zwangerschapskleren, wieg, badje, kleertjes etc liggen her en der verspreid, dit weekend moest ik een vriendin het spijtige nieuws vertellen dat ik mijn zwangerschapsbroeken al heb uitgeleend.

Het gekke is dat juist nu mijn generatie ook in de kindermood raakt, ik steeds meer merk dat ik vroeg kinderen heb gekregen. Ik ben me er meer dan ooit bewust van dat ik eerder aan deze fase ben begonnen dan zij en dat Dint nu al 3 is en dus niet met de babietjes die nu geboren worden kan spelen. Dat heb ik me nooit zo gerealiseerd.

Het is heerlijk dat vriendinnen die nu in de kraamperiode zitten opeens herkennen waar ik het over had en dat ik herken wat zij ervaren. Ik heb me echter nooit bedacht dat mijn kinderen de eerste kinderen blijven, de oudste blijven en dat ik altijd een paar jaar voor zal blijven lopen, op kinderbasis dan.

En juist nu de behoefte aan vrienden met kinderen steeds meer toeneemt omdat Dint gewoon steeds meer met andere kindertjes wil spelen, is het gek om te realiseren dat dat niet de kinderen van mijn beste vriendinnen zullen zijn, ook al krijgen ze juist nu wel die kindertjes waar ik naar heb uitgekeken.

Huisstofmijt

Het verlossende woord van vandaag: Dint is allergisch voor HUISSTOFMIJT . Huisstofmijt zijn piepkleine beestjes die overal (vooral in dekens, oude kussens etc.) rondlopen. De allergische reactie komt niet voort uit contact met de beestjes maar door het inademen van (bestanddelen van) hun poep.

De uitslag van het bloedonderzoek is in die zin verlossend omdat we eindelijk een schuldige kunnen aanwijzen voor haar benauwdheidsaanvallen. Niet dat we de huisstofmijtjes nu bij elkaar kunnen roepen om hen eens ernstig toe te spreken dat ze maar eens op de WC moeten gaan poepen, maar het is fijn een oorzaak te weten en er zelf iets aan te kunnen doen. Overigens is het maar goed ook dat je de huisstofmijt niet met het blote oog ziet want ze zijn alles behalve aantrekkelijk. Het idee dat je elke nacht niet alleen/samen in bed ligt maar met miljoenen van die ranzige gedrochten is iets waar je niet te lang bij stil moet staan.
Met de kennis van Dint haar huisstofmijtallergie gaat er een wereld voor me open. Er zijn eindeloos veel forums van mensen die met elkaar bakkelijen over hun klachten, er is een hele anti-allergie beddegoedlijn. Je hebt zelfs anti-allergisch speelgoed. Iedere discipline heeft wel weer een theorie over wat te doen met deze allergie. Zo kun je gezonder gaan eten waardoor je minder vatbaar wordt, je kunt met drie jaar lang injecties inbrengen kijken of je immuunsysteem de allergie kan verslaan, je kunt pillen slikken (bijwerking: shocktoestand), je kunt veel sporten, je kunt een vochtregulator in je huis plaatsen of je doet helemaal niets en wacht totdat je eroverheen groeit.
Momenteel draait de wasmachine op volle toeren, is Dint haar kamer kussenvrij, staan alle deuren open, zijn de huisstofmijtvrije deken en matras onderweg, kijk ik op funda voor aantrekkelijke nieuwbouw (lastig) en wacht ik tot Dint wakker wordt om gelijk daarna naar buiten te gaan.
Het is fijn te weten dat huisstofmijt de boosdoener is omdat we eindelijk iets concreets zelf kunnen doen. Maar voor het eerst ondervinden wij de nadelen van het romantische houten huisje waar we wonen; in het vochtige klimaat dat in de winter lekker wordt warmgestookt, vestigt huismijt zich opperbest. Opeens zie ik ze overal langs marcheren, net als Chinezen met zijn duizenden precies tegelijk. Als niets wat we doen helpt, kunnen we altijd nog naar het zuiden verhuizen want onder Lyon komen de beestjes niet voor.