‘Mama!’
‘Nee’, bedompt, het hoofd begraven in kussens. ‘t Is licht, maar liever niet.
‘Mama!’
‘Nee!’ Scheller, hoofd komt iets omhoog en ploft in het dons.
Zachtjes, bedachtzaam en uiterst voorzichtig, trippelen voetjes over de trap. Dichterbij. De deken opent zich en een warm, rank lichaampje vleit zich tegen me aan.
‘Het is licht mama’, zegt een zacht stemmetje tegen het begraven hoofd.
Ja, het is licht.
Daar hoor ik nog iets, trippel trappel. Iets minder bedachtzaam maar ook zachtjes, volgt kindje nummer 2.
De dekens worden gelift, en daar drukt een jongetje zich tegen me aan. Warm.
‘Mama, wanneer ga je opstaan?’
‘ Bijna.’ Een vrij hoofd.
Zacht aait een handje over mijn rug. En nog een.
‘Dit is jouw helft, deze is van mij.’
‘Ik heb korte nagels.’
‘Zachtjes Louk, niet mama krabben.’
Monday, April 18, 2011
Tuesday, April 5, 2011
Gastouder aan huis
Vanaf deze week hebben we officieel nog enkel een gastouder aan huis. Geen crèche, geen naschoolse opvang, enkel een geweldige vrouw die drie dagen per week ons gezin komt versterken. Een lot uit de loterij. Een wens die in vervulling gaat. De dagelijkse periferie-uren, voorheen gekenmerkt door haast en stress, zijn tegenwoordig momenten van samenzijn, rust en plezier.
Naast rust en regelmaat, brengt onze nieuwe situatie ook een ander aspect met zich mee. Met name in de rolverdeling tussen ouder en gastouder. Wat daarin van mij wordt verwacht, is nieuw en leerzaam. In principe ben ik een werkgever en wordt er van mij verwacht dat ik leiding geef, aan mijn werknemer. Ik mag zelf kiezen hoe, maar de consequenties daarvan zijn ook voor ons. Wij stellen kaders, geven richting, sturen bij en zijn meer dan ooit betrokken bij wat er tijdens onze afwezigheid overdag allemaal gebeurt. Deze manier van opvang komt veel dichterbij dan de crèche. Raakt mij meer, in alle opzichten.
We zochten naar een goede gastouder: prioriteit één is dat de kinderen samen met de gastouder de dagen op een goede manier invulling kunnen geven. Wat is goed? Gewoon, dat het leuk is, dat het veilig is, dat ze naar buiten gaan, dat ze aandacht krijgen, dat ze hier en daar ook wat worden opgevoed, dat ze gezond eten, dat er momenten van rust en activiteit zijn, dat er wordt gelezen, niet teveel TV kijken, puzzelen, zelf opruimen, knutselen…. dat het precies op de manier gaat zoals ik dat wil. Oftewel: kritisch en normatief. Maar alles vanuit goede intentie: er zeker van zijn dat het de kinderen goed zou gaan.
In het daadwerkelijk aansturen van de gastouder, sloeg deze directieve benadering al snel om in het besef hoe belangrijk het is dat de gastouder zich op haar gemak voelt en in staat is de kinderen een thuis te bieden, op haar manier, in ons huis. Met daarin de hamvraag: wanneer voelt de gastouder zich op haar gemak? Wat doe ik daarin? Hoeveel kaders zijn wenselijk? Deze insteek mondde binnen een mum van tijd uit in het halen van extra bananen op zaterdag en het opruimen van de voorraadkast omdat de gastouder daar zo een idee over heeft. Dienstbaar leiderschap, in letterlijke zin…
Bij leidinggevenden in mijn training kan ik scherp aangeven wat het effect is van gekozen gedrag in zijn/haar positie. Bij mezelf heb ik dat te onderzoeken en wordt ik verrast door het effect dat mijn handelen heeft. Zo leidde ons kader: minimaal suikergebruik, onverwachts tot enkel geheel suikervrije koekjes. En de oorspronkelijke weerzin tegen onze blokken tofu, die we zwijgzaam bleven aanvoeren, werd: I mastered the tofu today! En hoe onhandig om een evaluatiegesprek te beginnen met te laat komen door net wat meer file dan verwacht.
Het is een liefdevol project waarin we zoeken naar onze balans tussen bekende leiderschapsdilemma’s: hard op de inhoud versus zacht op de relatie / leidinggeven vanuit vertrouwen maar het nemen van de verantwoordelijkheid / motiveren van je mensen maar weten (en sturen) waar je naartoe wilt / uitvoeren van de taak en tegelijk aandacht voor en investeren in je mensen.... Erover weten is één, het doen is een ander. Jeetje wat lastig en wat een verschil kan het maken. Maar goed dat de Baak bestaat ;-)
Naast rust en regelmaat, brengt onze nieuwe situatie ook een ander aspect met zich mee. Met name in de rolverdeling tussen ouder en gastouder. Wat daarin van mij wordt verwacht, is nieuw en leerzaam. In principe ben ik een werkgever en wordt er van mij verwacht dat ik leiding geef, aan mijn werknemer. Ik mag zelf kiezen hoe, maar de consequenties daarvan zijn ook voor ons. Wij stellen kaders, geven richting, sturen bij en zijn meer dan ooit betrokken bij wat er tijdens onze afwezigheid overdag allemaal gebeurt. Deze manier van opvang komt veel dichterbij dan de crèche. Raakt mij meer, in alle opzichten.
We zochten naar een goede gastouder: prioriteit één is dat de kinderen samen met de gastouder de dagen op een goede manier invulling kunnen geven. Wat is goed? Gewoon, dat het leuk is, dat het veilig is, dat ze naar buiten gaan, dat ze aandacht krijgen, dat ze hier en daar ook wat worden opgevoed, dat ze gezond eten, dat er momenten van rust en activiteit zijn, dat er wordt gelezen, niet teveel TV kijken, puzzelen, zelf opruimen, knutselen…. dat het precies op de manier gaat zoals ik dat wil. Oftewel: kritisch en normatief. Maar alles vanuit goede intentie: er zeker van zijn dat het de kinderen goed zou gaan.
In het daadwerkelijk aansturen van de gastouder, sloeg deze directieve benadering al snel om in het besef hoe belangrijk het is dat de gastouder zich op haar gemak voelt en in staat is de kinderen een thuis te bieden, op haar manier, in ons huis. Met daarin de hamvraag: wanneer voelt de gastouder zich op haar gemak? Wat doe ik daarin? Hoeveel kaders zijn wenselijk? Deze insteek mondde binnen een mum van tijd uit in het halen van extra bananen op zaterdag en het opruimen van de voorraadkast omdat de gastouder daar zo een idee over heeft. Dienstbaar leiderschap, in letterlijke zin…
Bij leidinggevenden in mijn training kan ik scherp aangeven wat het effect is van gekozen gedrag in zijn/haar positie. Bij mezelf heb ik dat te onderzoeken en wordt ik verrast door het effect dat mijn handelen heeft. Zo leidde ons kader: minimaal suikergebruik, onverwachts tot enkel geheel suikervrije koekjes. En de oorspronkelijke weerzin tegen onze blokken tofu, die we zwijgzaam bleven aanvoeren, werd: I mastered the tofu today! En hoe onhandig om een evaluatiegesprek te beginnen met te laat komen door net wat meer file dan verwacht.
Het is een liefdevol project waarin we zoeken naar onze balans tussen bekende leiderschapsdilemma’s: hard op de inhoud versus zacht op de relatie / leidinggeven vanuit vertrouwen maar het nemen van de verantwoordelijkheid / motiveren van je mensen maar weten (en sturen) waar je naartoe wilt / uitvoeren van de taak en tegelijk aandacht voor en investeren in je mensen.... Erover weten is één, het doen is een ander. Jeetje wat lastig en wat een verschil kan het maken. Maar goed dat de Baak bestaat ;-)
Monday, March 21, 2011
Nieuw. Werken = Leren
Als ik zou willen, zou iedere minuut van de dag een leermoment kunnen zijn. Onafhankelijk van waar ik ben en wat ik doe. Een minuut van verwondering, nieuwsgierigheid, reflectie, bewustzijn en experimenteren. Het klinkt utopisch en onwijs irritant. Niemand wil ieder moment reflecteren om te leren. Soms doe je domme dingen en wil je door, soms weet je niet wat je doet en doet het er ook niet toe en vaak ben je met de volgende minuut begonnen als de 60 sec nog niet voorbij zijn. Maar theoretisch zou het kunnen.
Daar waar in trainingland deelnemers vaak uit hun leefomgeving worden gehaald om het leren te intensiveren (met zijn allen in een zaaltje), is het interessant te kijken hoe de wereld om hen heen in ultima forma kan fungeren als leeromgeving. Dus het leven benutten om het leren te intensiveren in plaats van andersom. In mijn ogen bevat het nieuwe leren die lading; leven = leren.
Het nieuwe werken schept hier wellicht de mogelijkheden voor. Daar waar werk en privé voorheen gescheiden waren (er werd gewerkt óp het werk, er waren vaste tijden voor werk en thuis, er waren collega’s én vrienden etc.), lijkt de grens tussen beiden flexibeler te worden, zowel qua tijd als locatie. Ik kan vanuit het café een offerte versturen of op de fiets een klant bellen.
Als je er op deze manier naar kijkt, kun je leven, leren en werken laten dansen. Het gaat dan niet meer om de werk/privé balans, waarbij twee polariteiten in een eenheid met elkaar worden vergeleken en zich tot elkaar moeten verhouden (vaak de eenheid ‘tijd’, of geld). Dansen gaat uit van een samenspel wat op elkaar afgestemd dient te worden. Samen mooier, spannender en moeilijker dan alleen. Het gaat om geven en nemen, leiden en volgen; een duurzame relatie tussen werken, leren en leven. Eigenlijk, zou ik iedere minuut willen dansen.
Daar waar in trainingland deelnemers vaak uit hun leefomgeving worden gehaald om het leren te intensiveren (met zijn allen in een zaaltje), is het interessant te kijken hoe de wereld om hen heen in ultima forma kan fungeren als leeromgeving. Dus het leven benutten om het leren te intensiveren in plaats van andersom. In mijn ogen bevat het nieuwe leren die lading; leven = leren.
Het nieuwe werken schept hier wellicht de mogelijkheden voor. Daar waar werk en privé voorheen gescheiden waren (er werd gewerkt óp het werk, er waren vaste tijden voor werk en thuis, er waren collega’s én vrienden etc.), lijkt de grens tussen beiden flexibeler te worden, zowel qua tijd als locatie. Ik kan vanuit het café een offerte versturen of op de fiets een klant bellen.
Als je er op deze manier naar kijkt, kun je leven, leren en werken laten dansen. Het gaat dan niet meer om de werk/privé balans, waarbij twee polariteiten in een eenheid met elkaar worden vergeleken en zich tot elkaar moeten verhouden (vaak de eenheid ‘tijd’, of geld). Dansen gaat uit van een samenspel wat op elkaar afgestemd dient te worden. Samen mooier, spannender en moeilijker dan alleen. Het gaat om geven en nemen, leiden en volgen; een duurzame relatie tussen werken, leren en leven. Eigenlijk, zou ik iedere minuut willen dansen.
Tuesday, April 27, 2010
Flexen in de speeltuin
Wij wachten nog op een plaatsje op de naschoolse opvang voor Dint op maandagmiddag. Tot die tijd wordt ze afwisselend door mama, papa, opa, oma, tante of oom van school gehaald. Een waar feest.
Dit keer was het mijn beurt. Ik begon in de ochtend met thuiswerken, had een heldere todo-list opgesteld en die bijna kunnen afronden voordat ik naar school moest. Maar het lullige van een todo-lijst is dat het uitvoeren van de todo's altijd weer nieuwe todo's oplevert. Net zoals het schrijven van een mail ook vaak weer een extra mail in je inbox betekent.
Dus, na de lunch aan het water met Dint, een stukje fietsen en een wandeling door het park, gingen we naar de speeltuin. Want de speeltuin is een ideale plek om nog wat mailtjes af te werken, even wat te lezen of desnoods een telefoontje te plegen, gezellige achergrondgeluiden breekt het ijs. En daar zat ik. Na heel hard te hebben geschommeld met Dint, haar te hebben geholpen op een klimrek en appelsap te hebben gekocht voor haar en haar vriendinnetje, pakte ik mijn blackberry en begon te scrollen, te tikken, te deleten, en te scrollen. Het geluid van spelende kinderen werkt verfrissend, doet mij sneller beslissingen maken.
Is dit ook het Nieuwe werken? Gewoon als je zin, tijd, een moment of een idee hebt direct hier iets mee kunnen doen? In combinatie met iets wat je al aan het doen was? Geïnspireerd door de omgeving? Door de mensen en geluiden om je heen? Na een half uur kwam de moeder van het vriedinnetje van Dint. Blackberry in de tas.
Dit keer was het mijn beurt. Ik begon in de ochtend met thuiswerken, had een heldere todo-list opgesteld en die bijna kunnen afronden voordat ik naar school moest. Maar het lullige van een todo-lijst is dat het uitvoeren van de todo's altijd weer nieuwe todo's oplevert. Net zoals het schrijven van een mail ook vaak weer een extra mail in je inbox betekent.
Dus, na de lunch aan het water met Dint, een stukje fietsen en een wandeling door het park, gingen we naar de speeltuin. Want de speeltuin is een ideale plek om nog wat mailtjes af te werken, even wat te lezen of desnoods een telefoontje te plegen, gezellige achergrondgeluiden breekt het ijs. En daar zat ik. Na heel hard te hebben geschommeld met Dint, haar te hebben geholpen op een klimrek en appelsap te hebben gekocht voor haar en haar vriendinnetje, pakte ik mijn blackberry en begon te scrollen, te tikken, te deleten, en te scrollen. Het geluid van spelende kinderen werkt verfrissend, doet mij sneller beslissingen maken.
Is dit ook het Nieuwe werken? Gewoon als je zin, tijd, een moment of een idee hebt direct hier iets mee kunnen doen? In combinatie met iets wat je al aan het doen was? Geïnspireerd door de omgeving? Door de mensen en geluiden om je heen? Na een half uur kwam de moeder van het vriedinnetje van Dint. Blackberry in de tas.
Tuesday, April 6, 2010
Rollen
Dit weekend was Dint een nachtje uit logeren bij OmaDo. Bij haar vertrek zat ze in de grote auto van opa en oma voorin, te glunderen als een prinses en tegelijk ook opeens heel klein.
Als je twee dagen met twee kinderen bent, merk je opeens dat drie kinderen toch echt anders is dan twee. En hoe snel je eigenlijk went aan het geluid en de reuring dat het aantal drie met zich meebrengt.
Het was stil. We moesten allemaal even wennen aan de nieuwe samenstelling. Louk speelde met zijn pannen en trein, Niels las de krant, ik maakte koffie, Ima sliep. Dint heeft altijd hele duidelijke ideeën, houdt ervan als het op haar manier gaat en is de meest initiatiefrijke persoon die ik ken. Deze eigenschappen worden extra zichtbaar als ze er even niet is. Waarschijnlijk ook voor Louk.
De rol die je in je omgeving hebt genomen/gekregen, is bepalend voor het gedrag dat je vertoont. Het gaat er niet zozeer om dat je het gedrag dat je zou willen vertonen kent en dat je over de vaardigheden beschikt die je daarvoor nodig hebt, het gaat erom dat je weet het gedrag in je omgeving te plaatsen en toe te passen. Rollen vormen zich in de tijd. En dat gaat snel. Als ik naar het gezin kijk waar ikzelf uitkom, kom je nooit meer helemaal uit de rol die je in je kindertijd hebt ingenomen/gekregen. Iedere keer dat je bij je eigen familie komt, voel je dat de rol die je daar altijd hebt gehad, van invloed is op het gedrag dat je vertoont. Althans, bij mij.
Louk pakte opeens mijn handen en zegt: "Je moet staan, en ronddraaien". Een beetje wijfelend in eerste instantie, maar steeds zelfbewuster en vastberaden, trok hij me mee naar 'de dansvloer'. Vervolgens begon hij te zingen, allemaal liedjes die ik hem nog nooit had horen zingen. En Dint ook niet. Kinderliedjes over dansen en een lied over een eend en een konijn. We hebben ruim 10 minuten samen rondgedraaid, Louk volledig in de lead, initiatiefrijk en hij vond het fijn dat het op zijn manier gebeurde.
Als je twee dagen met twee kinderen bent, merk je opeens dat drie kinderen toch echt anders is dan twee. En hoe snel je eigenlijk went aan het geluid en de reuring dat het aantal drie met zich meebrengt.
Het was stil. We moesten allemaal even wennen aan de nieuwe samenstelling. Louk speelde met zijn pannen en trein, Niels las de krant, ik maakte koffie, Ima sliep. Dint heeft altijd hele duidelijke ideeën, houdt ervan als het op haar manier gaat en is de meest initiatiefrijke persoon die ik ken. Deze eigenschappen worden extra zichtbaar als ze er even niet is. Waarschijnlijk ook voor Louk.
De rol die je in je omgeving hebt genomen/gekregen, is bepalend voor het gedrag dat je vertoont. Het gaat er niet zozeer om dat je het gedrag dat je zou willen vertonen kent en dat je over de vaardigheden beschikt die je daarvoor nodig hebt, het gaat erom dat je weet het gedrag in je omgeving te plaatsen en toe te passen. Rollen vormen zich in de tijd. En dat gaat snel. Als ik naar het gezin kijk waar ikzelf uitkom, kom je nooit meer helemaal uit de rol die je in je kindertijd hebt ingenomen/gekregen. Iedere keer dat je bij je eigen familie komt, voel je dat de rol die je daar altijd hebt gehad, van invloed is op het gedrag dat je vertoont. Althans, bij mij.
Louk pakte opeens mijn handen en zegt: "Je moet staan, en ronddraaien". Een beetje wijfelend in eerste instantie, maar steeds zelfbewuster en vastberaden, trok hij me mee naar 'de dansvloer'. Vervolgens begon hij te zingen, allemaal liedjes die ik hem nog nooit had horen zingen. En Dint ook niet. Kinderliedjes over dansen en een lied over een eend en een konijn. We hebben ruim 10 minuten samen rondgedraaid, Louk volledig in de lead, initiatiefrijk en hij vond het fijn dat het op zijn manier gebeurde.
Friday, February 19, 2010
Bizar
Het is een week van komen en gaan. Met de nadruk op gaan omdat het een hele drukke week is. Zelf zat ik maandag, dinsdag en woensdag in programma, wat betekent dat ik niet thuisslaap. Dat betekent een hele klus voor Niels, wiens deadline nadert van het project waar hij aan werkt.
In zo’n week komt het altijd allemaal samen. Louk werd maandagavond ziek, Dint had dinsdagmorgen carnaval op school, Ima werd woensdag ziek en de auto is kapot. Gisteravond hebben Niels en ik allebei tot laat gewerkt en vannacht heen en weer gerend tussen een 40C’ patiënt (die uiteraard tussen ons in belandde) en een Louk die steeds moest huilen. En oja, Dint moest plassen. Vanmorgen hebben we onszelf een rustig ontbijtje gegund.
Drie boorden rijstpap met honing en kaneel, 1 broodtrommel met een klein oud boterhammetje voor Dint (die geen pap wilde) bij gebrek aan vers brood. Twee croissantjes die Dint ergens heeft gevonden, zitten in de oven en de tweede kop koffie staat op tafel. We zitten onder de slingers die vorige week ter ere van mijn verjaardag zijn opgehangen. De gordijnen zijn nog dicht. Het straatleven is allang begonnen maar wij genieten nog even van deze cocon. Kinderen lopen in pyjama vrolijk rond, ik heb gedoucht en zit met een chique pakje aan tafel omdat ik zo een presentatie moet houden. Amy Winehouse zingt de longen uit haar lijf. Niels heeft Ima in zijn armen en danst op de muziek. Dint, Louk en ik kijken/staren naar hoe ze samen lachen.
Het is zo’n moment waarop de wereld even stilstaat waardoor er een moment van bezinning kan plaatsvinden. Momenten die ik in mijn groepen probeer te creëren. Deze momenten leveren vaak een ogenschijnlijk voor de hand liggend inzicht op maar omdat het inzicht gevoelsmatig zo intens binnenkomt, heel bijzonder voelt. En daarbij heel echt, essentieel en onomkeerbaar is.
Deze had ik vanmorgen.
‘Niels, bizar. Deze 3 kinderen hebben wij gewoon gemaakt.’
In zo’n week komt het altijd allemaal samen. Louk werd maandagavond ziek, Dint had dinsdagmorgen carnaval op school, Ima werd woensdag ziek en de auto is kapot. Gisteravond hebben Niels en ik allebei tot laat gewerkt en vannacht heen en weer gerend tussen een 40C’ patiënt (die uiteraard tussen ons in belandde) en een Louk die steeds moest huilen. En oja, Dint moest plassen. Vanmorgen hebben we onszelf een rustig ontbijtje gegund.
Drie boorden rijstpap met honing en kaneel, 1 broodtrommel met een klein oud boterhammetje voor Dint (die geen pap wilde) bij gebrek aan vers brood. Twee croissantjes die Dint ergens heeft gevonden, zitten in de oven en de tweede kop koffie staat op tafel. We zitten onder de slingers die vorige week ter ere van mijn verjaardag zijn opgehangen. De gordijnen zijn nog dicht. Het straatleven is allang begonnen maar wij genieten nog even van deze cocon. Kinderen lopen in pyjama vrolijk rond, ik heb gedoucht en zit met een chique pakje aan tafel omdat ik zo een presentatie moet houden. Amy Winehouse zingt de longen uit haar lijf. Niels heeft Ima in zijn armen en danst op de muziek. Dint, Louk en ik kijken/staren naar hoe ze samen lachen.
Het is zo’n moment waarop de wereld even stilstaat waardoor er een moment van bezinning kan plaatsvinden. Momenten die ik in mijn groepen probeer te creëren. Deze momenten leveren vaak een ogenschijnlijk voor de hand liggend inzicht op maar omdat het inzicht gevoelsmatig zo intens binnenkomt, heel bijzonder voelt. En daarbij heel echt, essentieel en onomkeerbaar is.
Deze had ik vanmorgen.
‘Niels, bizar. Deze 3 kinderen hebben wij gewoon gemaakt.’
Thursday, January 28, 2010
Alert
Wanneer je net bevallen bent, reageer je hyperalert op ieder geluid dat je kindje maakt. Logisch: moederinstinct. Deze alertheid neemt gaandeweg af. Langzaam aan is het niet meer iedere zucht waarop je reageert en op basis waarvan je in de wieg kijkt, maar enkel nog een huiltje en misschien de hik of een nies. Desalniettemin ervaar ikzelf dat ik nog altijd alert reageer op geluiden van mijn kinderen. Als er wordt gehuild reageert mijn lichaam altijd wel in meer of mindere mate, ongeacht of ik ingrijp of niet. En als ik de creche aan de telefoon heb, weet ik Ima's huil onmiddelijk te herkennen als ik haar op de achtergrond hoor (een van de redenen waarom je de creche maar beter niet kan bellen).
Nu ik weer werk, merk ik dat de alertheid nog voortleeft in mijn lichaam. Het zijn echter niet alleen de geluiden van mijn kinderen waar ik alert op reageer, maar ik neem mijn moederalertheid ook mee naar mijn werk. Dit resulteert erin dat ik op iedere gebeurtenis alerter reageer dan voorheen. Bijvoorbeeld de melding dat er een email binnenkomt. Ik heb de neiging om er direct op te reageren. Of als iemand iets aan mij vraagt is mijn concentratie op wat ik aan het doen was vertrokken. Het lijkt wel of mijn lichaam is ingesteld op kortstondige bezigheden. Ook op het werk. Hoewel ik zaken tegenwoordig meer weet te relativeren, maakt mij dit minder stressbestendig en dat is niet handig.
Dus: ik heb de emailmelding uitgezet, ik heb een koptelefoon op als ik lees (met of zonder muziek), als het kan, doe ik de deur dicht en ik maak een hele duidelijke to do list. Resultaat: vannacht maakte Niels mij wakker:" Jonah, Ima roept je al 10 minuten".
Nu ik weer werk, merk ik dat de alertheid nog voortleeft in mijn lichaam. Het zijn echter niet alleen de geluiden van mijn kinderen waar ik alert op reageer, maar ik neem mijn moederalertheid ook mee naar mijn werk. Dit resulteert erin dat ik op iedere gebeurtenis alerter reageer dan voorheen. Bijvoorbeeld de melding dat er een email binnenkomt. Ik heb de neiging om er direct op te reageren. Of als iemand iets aan mij vraagt is mijn concentratie op wat ik aan het doen was vertrokken. Het lijkt wel of mijn lichaam is ingesteld op kortstondige bezigheden. Ook op het werk. Hoewel ik zaken tegenwoordig meer weet te relativeren, maakt mij dit minder stressbestendig en dat is niet handig.
Dus: ik heb de emailmelding uitgezet, ik heb een koptelefoon op als ik lees (met of zonder muziek), als het kan, doe ik de deur dicht en ik maak een hele duidelijke to do list. Resultaat: vannacht maakte Niels mij wakker:" Jonah, Ima roept je al 10 minuten".
Subscribe to:
Posts (Atom)