New York

Morgenochtend brengen we Dint naar mijn ouders: Niels en ik gaan een week naar New York. Au. Au? New York en au? Ja, au.
In een impuls hebben we geboekt. We wilden heel graag naar deze ongelooflijke stad en twee vrienden van ons wonen daar nu, 1 + 1 = 2. Inderdaad 2, en geen 3. Dint gaat de komende week in de nacht wakker worden en huilend mama roepen. Au. Mijn vader en moeder gaan de komende week zo goed voor haar zorgen dat Dint opeens denkt: "Ik vind het wel best hier". Au. Dit gevoel is nieuw. Het is niet zozeer mijn gemis (ook wel) maar vooral het idee dat zij mij mist.

Een week naar New York. Wauw! Een week samen, geen luier in de tas (of balen dat je hem bent vergeten), geen buggy voor je uit duwend, geen flesje drinken lekkend in je tas, geen eindeloze tassen meezeulen omdat Dint zo enorm gek is op knuffelbeesten. Wauw! Niet om 18 uur maar om 21 uur eten, uit eten. En daarna nog heel lang dolen door de stad, moe maar dat is niet erg want niemand hoeft naar bed.
Een week even géén moeder. Au.
Een week met mijn lief. Wauw.
Mijzelf overgeven aan de Wauw, en het accepteren van de Au.

wordt vervolgd.....

TV

Soms herken je je in televisieprogramma's waarin je je liever niet herkent. Sinds ik moeder ben, is het aantal programma's waar ik me in kan herkennen, toegenomen. Helaas.
Zo zag ik gisteravond een stukje van EHBO: eerste hulp bij opvoeden. Een Engels gezin ervaarde ernstige problemen in het opvoeden van hun kinderen. Het huis was een regelrechte chaos, de tuin was bezaaid met troep. Naast het huis waren ook de kinderen en de ouders volledig stuctuurloos. De kinderen sloegen en schopte erop los, wilden niet naar bed, niet eten, niets. De ouders kibbelden over hoe ze hun monsters aan moesten pakken. Herkenbaar? Nou, laat ik het zo zeggen: ik begrijp waarom het programma zo goed wordt bekeken.
Naast de opvoedkundige programma's, wordt de reden van het aantal huis en tuin programma's op TV mij steeds helderder. Want hoe maak je een tuin kindvriendelijk zonder dat hij zijn charme verliest? Wat doe je met al dat speelgoed als de kinderen naar bed zijn? En hoe zorg je ervoor dat iedereen zijn plekje heeft in het huis?
Een programma waar ik een aantal weken geleden geboeid naar heb zitten kijken, is Beter in Bed. Het seksleven van een Engels echtpaar was sinds de geboorte van hun eerste kindje drastisch afgenomen. En dat terwijl het daarvoor zo geweldig was geweest. Zij had geen zin meer, was moe. Hij durfde haar niet meer aan te raken, was bang. Ik was perplex te zien hoe zij hun seksleven open en bloot op tafel legden, zonder enige gene. Het was bijna ontroerend.
Waar ik me sinds ik een kind heb echter steeds minder goed in herken, is het feit dat zoveel mensen het wel en wee van hun gezinsleven met miljoenen kijkers willen delen. Wat beweegt het engelse echtpaar hun seksleven op TV met behulp van therapeuten te stimuleren? Waarom moet er een camera in het huis zijn als de kinderen door de opvoedpolitie eindelijk eens aan structuur worden blootgelegd? Werkt de camera zelf stimulerend? persoonlijk vind ik het al genant als Dint eten op de grond gooit terwijl we bezoek hebben. En daarbij stopt Dint automatisch met eten als ik een camera op haar richt. Veel te interessant. Ik vraag me ook af hoe het is om te vrijen als je weet dat er infraroodbeelden van gemaakt worden. Veel te interessant.
Mijn wereld is juist kleiner geworden sinds ik moeder ben. Niet in de zin van ervaring, wel in de zin van exposure. Geen creativiteit voor de tuin? Dint onrustig en toe aan structuur? s' Avonds geen tijd voor passie? Geef mij maar een huisje op de prairie, zonder TV alsjeblieft.

Emancipatie

Ruim twee weken geleden stond er een artikel in het NRC (in het Zaterdag Bijvoegsel van 13 & 14 januari) over emancipatie. Het Sociaal Cultureel Planbureau heeft geconstateerd dat de emancipatie stagneert. Het aantal vrouwelijk hoogleraren bedraagt 9%, vreselijk laag vergeleken met andere Europese landen. Met de vrouwelijke leden van raad van besturen en raad van commissarissen is het nog veel erger gesteld, slechts 4%. Om van wakker te liggen.
Tenminste, slechts één deel van de vrouwelijke bevolking van Nederland ligt hier wakker van. Het andere front roept iets heel anders. Waarom mag een vrouw de kinderen niet net iets belangrijker vinden dan de man en daarom kiezen voor een part-time baan? Waarom lossen haar carierrekansen daarmee op? Is een vrouw die die keuze zelf kan maken zonder zich schuldig of minder te voelen niet super geemancipeerd?
Er zijn twee aspecten die mij kunnen verwonderen. Het eerste aspect is het feit dat de emancipatie gebaseerd op het idee dat iedereen, en dus ook de vrouw, een individu is, een enkeling. Ze staat opzichzelf en is daarin gelijk aan de man en zou dus evenveel als de man moeten kunnen bereiken. Maar is de samenleving wel opgebouwd uit enkelingen? Zijn mannen en vrouwen en kinderen allemaal afzonderlijke dingen van elkaar?
Voor mij is een vrouw met een gezin een individu maar geen enkeling. Ze staat met haar gezin in het leven. Zodra je een gezin hebt, gaat het niet enkel meer om jezelf. Je kinderen staan op nummer één. Dat betekent onder andere dat als het kind verdrietig is omdat jij er zo vaak niet bent, dat pijn doet en die pijn wil je oplossen.
Het tweede dat mij kan verwonderen is het feit dat de verschillen tussen man en vrouw soms volledig wordt ontkend. We doen dingen anders en voelen dingen anders. Waarom zouden we hetzelfde willen bereiken als mannen? Dat we in dezelfde functie hetzelfde moeten verdienen, daar ben ik het mee eens, maar waarom moeten we allemaal evenhard als kippen zonder koppen in het leven rennen naar de volgende dag? Het zou een stuk rustiger zijn als de mannen wat meer op de vrouwen zouden gaan lijken, een soort evrouwcipatie.
Ik lig er niet wakker van dat slechts 4% van de raad van bestuur en commissarissen vrouw is. Hoogstends van het feit dat 96% daarvan man is. Ik emancipeer samen met mijn vriend, en hij evrouwcipeert met mij. De uitdagingen die dat met zich meebrengt, daar kan ik nog wel eens van wakker liggen. Samen.

Snelheid?

Met de geboorte van Dint, is er ook een stukje rust in mij geboren. Ik was een typisch geval van altijd onderweg, veel afspraken, veel uit, heel veel bellen en een flinke Saturdaynight-fever. Ik geloof niet dat ik vaak kookte en mijn was ging naar de wasserette. Af en toe deed ik in de ochtend aan yoga voor mijn rustmomentje, maar de rest van de week was het 140 km per uur vooruit.
In Nederland wordt je bekeurd als je harder rijdt dan de toegestane snelheid. Als moeder ook. Ga je zaterdag flink uit, dan lijkt het wel of het kind de volgende ochtend nog vroeger wakker wordt dan normaal. Heb je een drukke week met weinig avonden thuis, dan droom je van onbewoonde eilanden waar je met je kind en je man het weekend op mag vertoeven. Als je met je kind haast hebt, dan kom je te laat.
De eerste tijd met Dint was die Saturdaynight-fever niet zomaar over. Ik kon ervan balen als wij zaterdagavond alleen thuiszaten. Of als ik meer avonden in de week thuis kookte dan bij anderen at. Ik kan me nog herinneren dat ik een vier weken oude Dint meenam op de fiets om naar een etentje te kunnen van vrienden.
Maar het stukje rust dat samen met Dint werd geboren, is gaan groeien en ik ben het gaan voeden. Ik kan me verheugen op een leeg weekend waarin we naar de markt gaan en daar heel lang kunnen blijven hangen omdat Dint achter de duiven aan loopt. Of op een middag werken in de tuin met Dint die twijgjes als boomstronken verplaatst. Stapje voor stapje leer ik dat mijn 1e, 2e en 3e versnelling helemaal niet zo overbodig zijn.

Naar huis

17.10. Wat gaat het lekker. Als een speer schiet ik naar de onderkant van mijn to-do-list. Nog een paar dingen en dan heb ik alles gedaan wat ik wilde. Topdag!

De telefoon gaat. Het is mijn vriend Niels.

“Ha lief, hoe laat ben jij thuis?”

Oh nee, nog niet, nog een uurtje, één uurtje maar.

Niels: “Ik ga nu Dint ophalen. Kun jij een hapje maken?"

Nee, ik kan geen hapje maken! “Eeehm, ja is goed, ik ga zo weg.”

17.45. Telefoon.

“Ha, ben je nog op je werk?”

“Ik pak nu in, ben er zo.”

“Auto, auto, auto, gata.” Een vrolijke Dint op weg naar huis.

"Ok, tot zo."

Ik baal. Was ik maar thuis met een schort aan in de keuken. Klaar met koken als Dint vrolijk op me afstormt.
Mijn computer is heel snel uit, mijn spullen prop ik in mijn tas. Rennend naar de auto bedenk ik hoe ik de files kan omzijlen. Niet.

Kalverstraat

Het is druk in de stad. Drukker dan anders. En dat nog wel op een gewone dinsdagmiddag. Goed, het is december, maar zooooo druk. Vooral het gehalte jonge vrouwen met kinderwagens verbaast me behoorlijk. De wieltjes rollen over de tegels. Ingangen worden vesperd door wagens die elkaar moeten kruisen en meerdere malen veroorzaakt de confrontatie tussen twee karren een tijdelijke opstopping van de mensenmassa die zich door de winkelstraat verplaatst. De kinderwagens worden steeds breder, de winkelstraten steeds drukker, dat is niet handig.
Maar hoe kan het nou dat er zoveel vrouwen door de stad lopen op een gewone dinsdagmiddag, een dag waarop we eigenlijk allemaal aan het werk zijn. Is dinsdag een geliefde part-time dag of werken al deze moeders nauwelijks of niet?
Ik zal je eerlijk bekennen dat mijn geweten wel eens knaagt: moet ik mijn kind niet zelf opvoeden in plaats van die dames van de creche? Is het niet veel beter voor een kind om de moeder om zich heen te hebben? Een typisch Hollandse gedachte want in Italië, Frankrijk en Zweden (en nog veel meer Europese landen) is het algemeengoed dat je je kinderen naar de creche brengt. Sterker nog, daar heeft men een tegenovergestelde overtuiging: de creche is goed voor kinderen, daar leren ze sociale gedragsregels en bovendien worden ze daar opgevoed door vrouwen die daarvoor zijn opgeleid, veel beter toch? Ze hebben daar vriendjes, veel speelgoed, regelmaat en spelen buiten.
Als ik al die karren zo tegen elkaar op zie botsen en op speen sabbelende kinderen in de wagens apathisch voor zich uit zie staren, ben ik bijna geneigd de overtuiging van de Fransen, Zweden en Italianen te delen. Goedpraten?

Moe

Moe. Gespannen. Uit mijn humeur. Gevoelloos, alleen maar in mijn hoofd. Oplossing: massage.
Maandag na een lange dag werken, in de file, in de keuken, eten, aan de tafel, naast mijn Dint. Op de fiets, in de regen, over straat. Ik heb een afspraak met een masseur aan de andere kant van de stad (om het makkelijk te maken).
Gelukkig mogen alle natte kleren snel uit. Na zo'n vijf minuten de eerste massageprikkels te hebben gevoeld, begint een 'gesprek'.
"Waar woon je, wat doe je, heb je een kindje? Echt waar? Jee, daar zijn wij echt nog niet klaar voor".
Ze was 29 jaar.
"Ik wil nog veel te veel dingen doen die dan niet meer kunnen."
Ik voel me gehandicapt.
"Wat dan allemaal?"
"Reizen, wij gaan elk jaar drie keer op vakantie."
"Oh, leuk. Waar ben je als laatst geweest?"
"Een week naar India om mijn huwelijksjurk te kopen, een knalgroene met allemaal blauwe kralen, heel mooi."
Ai.
"Werk je ook naast het moeder zijn?"
"Ja."
"Hoeveel?"
"Vier dagen per week."
"Jee, dat is veel, wel druk of niet?"
"Ja."
"En je vriend dan, werkt die ook?"
"Bijna, hij solliciteert. Maar is wel ambitieus dus wil graag werken."
"Dat is ook onhandig, liever een vriend die niet zo hoeft te werken, toch?"
Terwijl ik als een soort deeg wordt gekneed, vraag ik mij af wat zij zich voorstelt bij kinderen krijgen. In ieder geval gaat ze dan dus niet meer op vakantie, of minder dan drie keer per jaar. Misschien moet ik een boekje schrijven over hoe young professionals (die vaak niet meer dan 25 vakantiedagen hebben) met kinderen op vakantie kunnen. Wisten jullie dat de Canarische Eilanden helemaal zo gek niet zijn?