Artis

Vrouwen met verlof en al een kind(eren), zullen vast en zeker allemaal een keer tijdens hun verlof naar Artis gaan. Iets wat je altijd al wilde doen (doordeweeks) en waar je nu eindelijk tijd voor hebt.

Zo ook ik. Ik was er vandaag en was niet de enige zal ik je zeggen. Het is namenlijk vakantie. Stampvol. Overal kinderen met ijsjes, bifiworstjes, starend naar pinguins die visjes krijgen en een nijlpaard dat helemaal niets doet. Of rennend door het aquarium, op zoek naar de grootste haai. Ouders waggelen er wat omheen en roepen her en der wat namen om hun kinderen maar niet kwijt te raken. Dint heeft drie uur gerend, gesprongen en haar ogen uitgekeken.

Maar naast deze blije kinderbende, viel mij nog iets op. Er wordt getelefoneerd. Veel getelefoneerd. Nieuwsgierig als ik ben, ben ik eens gaan luisteren waar al deze gesprekken zoal over gaan. Conlusie: er worden zaken gedaan in artis. De ene sloot een deal, de ander had het over een mogelijk samenwerking, weer een ander over 'kansen' en iemand over het druk zijn met een transactie die maar niet afgesloten wilde worden.

Even waande ik mij weer in die ene offerte waarvan de opdrachtbevestiging zo goed als rond is..... Mijn blackberry? Leeg in de mand, thuis.

Ik heb een aap gezien die klapte, een vis die sliep en net even het kleine olifantje naar buiten zien komen. Met dank aan mijn verlof.

Bijna

Mijn verlof gaat bijna in, is eigenlijk al ingegaan. Mentaal nog niet aan toe, fysiek wel. Wie moet tijdens mijn verlof die opdrachtbevestiging ondertekenen, wie denkt er aan de extra link op de website begin september? Kan iemand dan voor mij in de gaten houden of er wel wordt gereageerd op de uitnodiging die zojuist verstuurd is? Nog veel belangrijker: hoe komt het nieuws bij mij? Wie gaat mij de komende maanden op de hoogte houden van de stand van zaken? Wie belt mij als er iets mis gaat? Weten mensen uberhaupt wel naar wie ze toe kunnen als er iets niet klopt? Zien mensen het wel als er iets niet klopt of wordt de brief dan toch verstuurd......

..... niemand gaat mij bellen, tenminste, dat mag ik hopen. Niemand gaat mij waarschuwen als er iets mis dreigt te gaan, want iemand anders gaat het dan oplossen. En niemand gaat mij bellen als er een handtekening nodig is, dat had ik gewild.
Eigenlijk is ieder individu in een organisatie -misbaar want de taken zijn wel weer door iemand anders over te nemen, en zo niet, dan worden ze afgezegd, afgekaatst, of in het ergste geval vergeten. Maar zelfs dat is geen ramp. Een moeder van een pasgeboren kindje is veel onmisbaarder dan wie dan ook in een bedrijf. Dat moet ik nu maar eens gaan voelen, kom maar op met dat verlof!

(het schrijven op mijn blog gaat overigens gewoon door)

Er was er één jarig hoera hoera

dat kon je wel zien, dat was Dint.
Rennend, vliegend, lachend en kletsend.
Kado's uitpakkend, mensen binnenlatend, pannenkoeken etend en met nichtje Zahra rennend door de tuin, in de regen. Vader stond buiten pannenkoeken te bakken, moeder stond her en der wat te kletsen, proberend de vijf bakken ijs te slijten.

Niet vaak heb ik iemand zo sterk een ervaring in levende lijve tot zich zien nemen. Haar hele lichaam en geest was er, geen verwachtingen van iets anders, geen angsten voor het onbekende. Al zijn er maar drie mensen, ze is vrolijk, blij en verrast. Ze maakt zich geen zorgen of er wel genoeg mensen komen, of er wel genoeg pannenkoeken zijn en is niet teleurgesteld als het regent. Ze staat er niet van te kijken als iemand zonder pakje binnenkomt, maar is blij dat er nóg een bekende komt. Ze is zo overrompeld van alle pakjes, dat ze ze niet eens allemaal uit heeft kunnen pakken. De volgende ochtend aan het ontbijt heeft ze (bijna) alle namen van de mensen die er waren, achter elkaar opgenoemd. Je zag de herinnering op haar gezicht ontstaan.

De verjaardag van Dint is leuker dan mijn eigen verjaardag, en dat terwijl ik gek ben op mijn eigen verjaardag. Dint neemt haar verjaardag zoals die is, waardoor ik dat ook doe. En wat is het dan een feest.

Slakken

Als ik het zo inschat, denk ik dat we momenteel 500 slakken in de tuin hebben, naaktslakken. Je zou denken dat ik nu overdrijf maar dat doe ik niet (moet hierbij wel eerlijk zeggen dat ik ze niet heb geteld). Als de zon richting horizon gaat, komen ze met ze allen tegelijk te voorschijn, God mag weten waar vandaan. Maar opeens zijn ze daar. En ze verplaatsen zich sneller dan je denkt! Als ik de achterdeur 5 minuten open laat staan, kan het zomaar zo zijn dat Dint ineens zegt: "Lak, binnen". En jawel, dan is er een grote glibberige meneer zonder pardon naar binnen geslopen (sorry heren, mijn associatie bij naaktslakken is meer mannelijk dan vrouwelijk).

Nou is het hartstikke gezellig dat die beesten voortdurend overal opduiken daar zij de enige huisdieren zijn die wij Dint momenteel bieden. Ze is dol op dieren maar we hebben er nog niet aan toegegeven. Stel je voor dat je naast al je dagelijkse beslommeringen een hond hebt. Die moet je dan iedere dag 2 keer uitlaten en dan nog zit zo'n beest verder de hele dag thuis. Het wandelen met zo'n dier lijkt me nog best lekker, maar het met een zakje erachter aan hobbelen lijkt me minder aangenaam. Of een poes: als je op vakantie gaat, wat dan? Of een konijn waarvan je het hok iedere week moet verschonen en waar verder niet zo heel veel lol aan te beleven is. Of een cavia die zo kan piepen, of een fred of een rat.... Nee, nog niet.

Opeens denk ik aan mijn kritische houding naar vrouwen die zeggen dat ze nog geen kinderen willen omdat ze graag nog willen reizen. Dat dacht ik ook maar toen ik opeens moeder werd, dacht ik wel anders. Hoe kun je het verlangen om te reizen nu vergelijken met het meest liefdevolle en ingrijpende van het leven? De wil om te reizen viel in mijn ogen volledig weg tegen het krijgen van een kind. En nu maak ik dezelfde vergelijking met een poes?

Of is het de angst voor de full package deal? Huisje, boompje.....beestje?

Volle leegte

Nog 6 weken en dan gaat mijn verlof in. 5 maanden weg van werk. Kan me er nu nog niets bij voorstellen. Iedereen op het werk zit in een afrondfase: druk, rennen en haastig. Rennend door de wind, kijkend naar de zomer. Nog net alles afmaken voordat de vakantie eindelijk begint.
Zelf ben ik eigenlijk een beetje huiverig om mijn werk zo lang stop te zetten straks. Vind het spannend. Kijk er nog helemaal niet zo naar uit. Van de verloskundige mag ik het geen vakantie noemen. Maar werk is het ook niet. De bevalling is hard werken, maar verder gaat het de komende maanden vooral over leven, eten en slapen. Dingen die we in het dagelijkse leven naast onze drukke baan nog wel eens vergeten.
Zo vliegend op de werkvloer voelt het als een leegte waar ik naar toe ga. Een groot grasveld waar af en toe een vogel overheen vliegt. En verder een vlaagje wind. Wel mooi maar.... Waar zijn de bergen, de bossen, de onbegaanbare bergen, de herten die voorbij flitsen en de bloemen in bloei die s'avonds weer dichtgaan?
Een leegte die me ook weer helemaal opvult. Een onwerkelijk vooruitzicht, ver van mijn huidige dagelijkse realiteit maar realistischer dan alles dat mijn dagen momenteel vult.

Vakantie 2

Een tent van 50 kg is helemaal zo gek nog niet. Ok, ik tilde hem niet uit de auto, maar ook Niels stond niet te kreunen en te steunen wanneer de zak van de auto naar het gras werd getild. En het opzetten van 50 kg werkt rustgevend, zelfs afbreken in de regen is te doen. Of in de nacht wakker worden van een enorm lawaai van druppels die werkelijk op het tentzeil knallen, is romantisch. Camperen laat je even voelen hoe het is om buiten te leven, je bent even wat dichter bij het dierenrijk, wat meer in contact met de zon en de wind. En met je man en je kind.
Voor mij duurde het even voordat ik thuis (lees: werk) had losgelaten. Blackberry niet meenemen en de onmogelijkheid om je telefoonoplader ergens in te kunnen pluggen (tip: kies de meest primitieve en afgelegen camping uit de gids), dragen bij aan het volledig weg zijn uit je eigen omgeving. Dint had daar een stuk minder moeite mee. Voor haar hadden we evengoed naar Drenthe kunnen rijden, zolang we maar met zijn drieen in de natuur zitten. (We zijn "gewoon" naar Bretagne gereden, zoals gepland. Niets Zwitserland, Engeland, Denemarken of toch stiekem Tsechië).

Heerlijk. Niet mijn telefoon is opgeladen, maar ik ben opgeladen. Vooral tijdens het lezen en het wandelen in de storm, voelde ik mijn batterij groeien. Het gekke is dat ik sinds ik thuis ben geen boek meer heb aangeraakt en voor iedere 20 meter die ik me moet verplaatsen, de fiets pak. Hoe werkt die conditionering dan precies? Iets met belonen toch?

Vakantie

Ik ga op vakantie en neem mee: een tent van 50 kilo. Tsja, je moet wat. Via eindeloos dubben van waar we nou eens heen konden gaan op vakantie, (we zochten naar een vakantie waarin we onze lust naar avontuur kunnen bevredigen en tegelijkertijd de begeerde rust vinden) hebben we besloten om met een tent van 50 kilo in de auto naar Bretagne te krossen. Als ik het mensen vertel, gaan ze lachen. Gister zei mijn verloskundige: "Ja Jonah, je ontkomt niet meer aan Frankrijk met een gezin. Je zult zien: het is er best mooi". Getverderrie. Hoezo ontkom ik niet aan Frankrijk.

Thuisgekomen heb ik meteen het boekje van campings in Europa (ANWB....) erbij gepakt om een camping in Zweden uit te zoeken. Niets gevonden. En is Zweden niet een beetje lang in de auto voor Dint? Ben ik niet gewoon al blij als Dint met een stokbrood in haar hand over de camping hobbelt? Of wil ik meer? Meer avontuuur en meer verhalen om mee thuis te komen? Of is vakantie juist een moment om van het gevoel van 'er moet meer' af te komen?

We gaan het meemaken. Zodra de 50 kilo in de auto is gehesen, vertrekken we met de auto naar...... Niels?