Deze week stond ik voor het eerst sinds mijn verlof voor de groep. Deze was overwegend vrouw (8 vrouwen, 6 mannen), drie van hen waren zwanger en allen (behalve 1) hadden zij kinderen. Ze werkten overwegend 4 dagen en waren allemaal leidinggevende. Alsof de groep voor me was uitgekozen.
Heerlijk om te zien dat zoveel vrouwen hun best doen hun carierre on the road te houden en tegelijkertijd hun kinderen met stip op nummer 1 blijven staan. Ik smulde van de verhalen over hoe zij werk en kinderen combineren, waar ze tegen aan lopen en wat ze doen als plotseling een kind ziek is (heel simpel: ze blijven thuis).
Dat ik nog zoekende ben in mijn balans werk/prive en dat ik af en toe moest kolven, werd als de normaalste zaak van de wereld gezien. En herkend. Het was niet 'onvoorstelbaar' of ' knap' of 'enorm zwaar'. Het was zoals het is. Voor hen net als voor mij. En ook al was ik wat jonger, daar ging het helemaal niet meer over. Het ging gewoon over het leven, werken en leiding geven; aan je medewerkers en aan je eigen leven.
De groep kwam naar de Baak om te leren. Zij leerden van mij, en ik leerde van hun. Dat is leuk werk.
Thursday, January 31, 2008
Monday, January 14, 2008
Kolven
Nu ik officieel 30% van mijn werktijd aan kolven mag besteden, wil ik jullie de ervaringen die deze bezigheid met zich meebrengt, niet onthouden. Twee keer per dag loop ik met mijn kolftasje naar mijn 'kolfkamer'. De Baak heeft met het hotel op locatie een legio aan zeer volwaardige kolfkamers (soms kolf ik zelfs met uitzicht op zee, iets wat zeker 20 ml. meer melk tot gevolg heeft). Ik hoop altijd maar dat niemand die ik tegenkom denkt: "Oh, ze gaat weer kolven", het heeft namelijk iets genants.
Met mijn 11 maanden borstvoeding aan Dint en nu 4,5 maand aan Louk, ben ik best bedreven geworden in het kolven. Ik zet mijn machine (want dat is het) in een mum van tijd in elkaar, voel me 10 minuten een koe, en sta snel weer op de gang. Met mijn kolftasje, en met mijn melk. En dan begint de tocht: van mijn kolfkamer naar het eind van de gang op de 3de verdieping want daar staat de ijskast.
Het is altijd spannend wie ik dan tegen ga komen en of diegene mijn melk opmerkt. Want zoals ik al zei: het heeft iets genants. Daar waar ik mijn kolfapparaat met een Kitch Kichen tas weet te camoufleren, kan ik geen kant meer op met een plastic flesje met lauwe melk. Soms probeer ik met een papier of mijn telefoon het flesje onopvallend bij me te dragen, maar soms heb ik er ook expliciet lak aan en vind ik dat er geen taboe over zou moeten bestaan. Altijd als ik dan iemand naar het flesje zie kijken of als iemand vraagt wat ik in mijn hand heb, wordt ik dan toch wat verlegen. Lichaamssappen zijn intiem, ook al is het iets dagelijks als melk. Eigenlijk is het gek: het meest natuurlijke wat er bestaat, is iets geworden waar we het niet meer over hebben. En iets waar vrouwen zich voor kunnen schamen.
Met mijn 11 maanden borstvoeding aan Dint en nu 4,5 maand aan Louk, ben ik best bedreven geworden in het kolven. Ik zet mijn machine (want dat is het) in een mum van tijd in elkaar, voel me 10 minuten een koe, en sta snel weer op de gang. Met mijn kolftasje, en met mijn melk. En dan begint de tocht: van mijn kolfkamer naar het eind van de gang op de 3de verdieping want daar staat de ijskast.
Het is altijd spannend wie ik dan tegen ga komen en of diegene mijn melk opmerkt. Want zoals ik al zei: het heeft iets genants. Daar waar ik mijn kolfapparaat met een Kitch Kichen tas weet te camoufleren, kan ik geen kant meer op met een plastic flesje met lauwe melk. Soms probeer ik met een papier of mijn telefoon het flesje onopvallend bij me te dragen, maar soms heb ik er ook expliciet lak aan en vind ik dat er geen taboe over zou moeten bestaan. Altijd als ik dan iemand naar het flesje zie kijken of als iemand vraagt wat ik in mijn hand heb, wordt ik dan toch wat verlegen. Lichaamssappen zijn intiem, ook al is het iets dagelijks als melk. Eigenlijk is het gek: het meest natuurlijke wat er bestaat, is iets geworden waar we het niet meer over hebben. En iets waar vrouwen zich voor kunnen schamen.
Tuesday, January 8, 2008
1e werkdag
Gister was mijn eerste werkdag na vijf maanden verlof. Ik had er erg naar uitgekeken om weer te beginnen; ik heb een leuke baan, er staan de komende maanden een hoop spannende dingen in mijn agenda, en het moest er toch een keer van komen. Een nieuw begin, van het jaar en van een nieuw leven.
Maar bij ieder nieuw begin hoort ook een afscheid van hetgeen je afsluit. En dat afscheid viel me zwaarder dan verwacht. Louk was ziek en dronk moeilijk, Dint sliep nog toen ik het huis verliet. Het was nog donker, de auto was koud.
Op mijn werk aangekomen kwam ik erachter wat een slimme zet het was om de eerste maandag van het nieuwe jaar weer te beginnen na een lange tijd van afwezigheid. Met alle kussen en het vele geklets van iedereen, leek het wel of iedereen weer terugkwam na 5 maanden weg te zijn geweest. De nieuwjaarswensen en mijn terugkomst vielen samen wat een zekere vanzelfsprekenheid van mijn terugkomst met zich meebracht.
De hele dag kwamen er collega's op me af die ik meestal 5 maanden niet had gesproken, en waar heb je het dan over? Over Louk? Het gezin? Of juist niet? Over Oudjaar, kerstmis, of de vakantie? Of gewoon over het werk? Ik heb zo'n beetje alle onderwerpen geprobeerd. Het fijnst waren echter de gesprekken met mensen die niet verwachtte dat ik in één keer weer helemaal op mijn plek was op mijn werk, heerlijk als je gemengde gevoelens gewoon worden benoemd en niet raar worden gevonden. En helemaal fijn als je aan de praat raakt met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt.
De overgang van moeder naar werkende moeder is groot. Thuis was mijn wereld klein, zonder voortdurende prikkels van buitenaf. Op mijn werk wordt ik aan de lopende band van input voorzien door de telefoon, andermans telefoon, emails en praatjes met mensen. Aan mij de taak niet gehaast te worden en de rust die ik afgelopen maanden heb opgebouwd, vast te houden. En mijn aandacht te richten op waar ik ben.
Maar bij ieder nieuw begin hoort ook een afscheid van hetgeen je afsluit. En dat afscheid viel me zwaarder dan verwacht. Louk was ziek en dronk moeilijk, Dint sliep nog toen ik het huis verliet. Het was nog donker, de auto was koud.
Op mijn werk aangekomen kwam ik erachter wat een slimme zet het was om de eerste maandag van het nieuwe jaar weer te beginnen na een lange tijd van afwezigheid. Met alle kussen en het vele geklets van iedereen, leek het wel of iedereen weer terugkwam na 5 maanden weg te zijn geweest. De nieuwjaarswensen en mijn terugkomst vielen samen wat een zekere vanzelfsprekenheid van mijn terugkomst met zich meebracht.
De hele dag kwamen er collega's op me af die ik meestal 5 maanden niet had gesproken, en waar heb je het dan over? Over Louk? Het gezin? Of juist niet? Over Oudjaar, kerstmis, of de vakantie? Of gewoon over het werk? Ik heb zo'n beetje alle onderwerpen geprobeerd. Het fijnst waren echter de gesprekken met mensen die niet verwachtte dat ik in één keer weer helemaal op mijn plek was op mijn werk, heerlijk als je gemengde gevoelens gewoon worden benoemd en niet raar worden gevonden. En helemaal fijn als je aan de praat raakt met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt.
De overgang van moeder naar werkende moeder is groot. Thuis was mijn wereld klein, zonder voortdurende prikkels van buitenaf. Op mijn werk wordt ik aan de lopende band van input voorzien door de telefoon, andermans telefoon, emails en praatjes met mensen. Aan mij de taak niet gehaast te worden en de rust die ik afgelopen maanden heb opgebouwd, vast te houden. En mijn aandacht te richten op waar ik ben.
Thursday, December 20, 2007
Tuesday, December 11, 2007
Draaien
Nu mijn buik, onderhevig aan een buikgriep, zich regelmatig omdraait, maakt mijn hoofd van de gelegenheid gebruik hier ook weer eens lekker aan mee te doen. Gister kon ik, ondanks enorme moeheid, sinds tijden niet slapen door eindeloze gedachtes die door mijn hoofd draaiden. Angsten, onzekerheden, afgewisseld door vlagen van euforie over het geluk dat ik heb met mijn leven, wisten mij eindeloos wakker te houden. Het voelde als vanouds, als iets van een tijd geleden. Meestal val ik tegenwoordig namelijk als een blok in slaap, overmand door moeheid.
Als kind lag ik altijd wakker omdat ik bang was in het donker. Eerst bedacht ik dan wat er allemaal onder mijn bed zou liggen, of in de kast zou staan. Vervolgens zei ik tegen mezelf dat het onzin was, totdat ik hoorde dat er écht iemand in mijn kamer was. Dan brulde ik mijn moeder die me op mijn rug kriebelend in slaap hielp. Als puber kon ik avonden achtereen wakker liggen omdat ik dacht dat de jongen waar ik verliefd op was, mij helemaal niet zag staan, of omdat ik baalde van de pukkeltjes op mijn rug. Of omdat ik niet wist wat ik aan zou doen omdat ik vond dat ik helemaal geen leuke kleren had. Soms brulde ik dan mijn moeder, die me op mijn rug kriebelend in slaap hielp.
Mijn slapeloosheid van gister zal wel iets te maken hebben met het einde van mijn verlof dat in zicht komt. Ik heb zin om te werken maar zag het gister niet zitten hoe ik alles ga combineren. Hoe ik me de komende jaren staande ga houden in de aaneenschakeling van activiteiten die iedere dag kent. Veel vriendinnen vinden het knap hoe ik het allemaal doe en begrijpen soms ook niet hoe ik het allemaal klaarstoom. Meestal begrijp ik niet dat ze me 'knap' vinden omdat ik alleen maar dankbaar ben voor de situatie waarin ik mij bevind. Toen ik gister het gevoel had dat ik de zaken minder onder controle had dan normaal, was ik trots op mezelf. Ook ik vond het knap dat ik al de dingen die ik nu in mijn leven heb, draaiende weet te houden. Ook al weet ik nu even niet zo goed hoe.
Als kind lag ik altijd wakker omdat ik bang was in het donker. Eerst bedacht ik dan wat er allemaal onder mijn bed zou liggen, of in de kast zou staan. Vervolgens zei ik tegen mezelf dat het onzin was, totdat ik hoorde dat er écht iemand in mijn kamer was. Dan brulde ik mijn moeder die me op mijn rug kriebelend in slaap hielp. Als puber kon ik avonden achtereen wakker liggen omdat ik dacht dat de jongen waar ik verliefd op was, mij helemaal niet zag staan, of omdat ik baalde van de pukkeltjes op mijn rug. Of omdat ik niet wist wat ik aan zou doen omdat ik vond dat ik helemaal geen leuke kleren had. Soms brulde ik dan mijn moeder, die me op mijn rug kriebelend in slaap hielp.
Mijn slapeloosheid van gister zal wel iets te maken hebben met het einde van mijn verlof dat in zicht komt. Ik heb zin om te werken maar zag het gister niet zitten hoe ik alles ga combineren. Hoe ik me de komende jaren staande ga houden in de aaneenschakeling van activiteiten die iedere dag kent. Veel vriendinnen vinden het knap hoe ik het allemaal doe en begrijpen soms ook niet hoe ik het allemaal klaarstoom. Meestal begrijp ik niet dat ze me 'knap' vinden omdat ik alleen maar dankbaar ben voor de situatie waarin ik mij bevind. Toen ik gister het gevoel had dat ik de zaken minder onder controle had dan normaal, was ik trots op mezelf. Ook ik vond het knap dat ik al de dingen die ik nu in mijn leven heb, draaiende weet te houden. Ook al weet ik nu even niet zo goed hoe.
Monday, November 19, 2007
Melk
Het is een rijkdom dat je lichaam vanzelf voeding aanmaakt die het beste is voor je kind. En dat het er vanzelf uitkomt als je kind honger heeft. Ruim twee maanden geef ik nu volledige borstvoeding aan Louk. En hij groeit er prima op. En vindt het nog lekker ook. Ondanks dat het het meest natuurlijke is dat er bestaat, wist ik voordat ik er aan begon bij Dint nog niets van. Ik had nooit gedacht dat de melk er echt uit zou spuiten, dat het de eerste dagen geel zou zijn, dat de productie de hele dag doorgaat en aangepast wordt op de behoefte van je kind, dat het de eerste seconde van een voeding voelt alsof er een prikkeldraad in je tepel zit, dat je de melk (3 maanden) kan invriezen en ook had ik het nog nooit geproefd. Sterker nog, de eerste keer dat ik het proefde, vond ik het maar vies, en nog steeds vind ik het vies om te proeven. Een lauwe zepige melk.
Bij Dint was ik er ook nog een stuk onhandiger in dan nu met Louk. Vooral in het sparen van de melk, want dat is wat een werkende moeder te doen staat tijdens haar verlof. Want hoe kun je een dag werken als er thuis geen melk is? Nu zit ik soms s'nachts als een koe beneden in de huiskamer te kolven omdat Louk heel lang heeft geslapen en ik in die uren door ben blijven produceren. Werkelijk waar, je voelt je dan een soort Pamela Anderson. En ik kan je zeggen: het voelt niet sexy!
Dit klinkt als een hoop gedoe en in zekere zin is dat ook zo. Veel vrouwen stoppen ook na 3 maanden omdat ze het maar onpractisch vinden om op hun werk te moeten kolven en je er ook wel wat moe van wordt. Afgezien het feit dat ik het niet helemaal passend vindt om in termen van 'practisch voor jezelf' na te denken over de superieure voeding voor je kind (zelfs de directeur van Nutricia zegt dat hun product de samenstelling van borstvoeding bij lange na niet evenaart), ben ik van mening dat het juist superpractisch is. Ik heb altijd eten mee voor Louk, precies op temperatuur. Hoef nergens met flesjes te klooien, kan ieder moment van de dag eten geven en daarbij valt hij als hij heel moe is waardoor hij bijna niet meer in slaap komt, altijd aan de borst in slaap (boeken raden deze manier van je kind in slaap helpen overigens af, hij zou er niet meer door zelfstandig in slaap kunnen vallen).
Natuurlijk sta ik niet te springen om straks op mijn werk te moeten kolven, maar bij Dint zag ik het op den duur als een moment van ontspanning op mijn werk; ook superpractisch omdat je die normaal niet zo makkelijk vindt als je het druk hebt. Voor Dint heb ik het 11 maanden volgehouden, of ik dat record ga verbreken, weet ik niet, maar ik ga zeker voor de 6 maanden. 'Wel zo practisch'.
ps: 30 november is er een benefietfeest voor de stichting Give Milk Stop Aids in de Sugarfactory in Amsterdam. Voor informatie http://www.givemilk.org/.
Friday, November 16, 2007
Consultatiebureau

Er hangt een klein, dik vrouwtje met een grote bos krullen boven mijn kind.
"Krijg ik ook een lachje van je? He mannetje, wat kijk jij al lekker pittig. Hallo, goediegoedie."
Louk vertrekt geen spier. Wat een karakter.
"Lacht hij wel al een beetje naar jullie?"
"Ja, best wel eigenlijk."
"Ik blijf net zo lang tegen je lullen mannetje totdat je even naar me lacht."
Een klein lachje van Louk. Wat een karakter.
"Ja, ik zag een heel kleintje. En je weet nog niet eens wat er gaat komen". Het vrouwtje loopt naar de kast en rommelt wat met plastic en komt terug met twee prikjes. Louk weet inderdaad niet wat er gaat komen. Een naald verdwijnt in zijn linkerbeen. Huilen. Als hij zich heeft vermand, verdwijnt de andere naald in zijn andere been. Bijna pedagogisch onverantwoord om deze twee naalden zo achter elkaar in zijn benen de steken.
Louk heeft niet meer gelachen.
Subscribe to:
Posts (Atom)