Bizar

Het is een week van komen en gaan. Met de nadruk op gaan omdat het een hele drukke week is. Zelf zat ik maandag, dinsdag en woensdag in programma, wat betekent dat ik niet thuisslaap. Dat betekent een hele klus voor Niels, wiens deadline nadert van het project waar hij aan werkt.
In zo’n week komt het altijd allemaal samen. Louk werd maandagavond ziek, Dint had dinsdagmorgen carnaval op school, Ima werd woensdag ziek en de auto is kapot. Gisteravond hebben Niels en ik allebei tot laat gewerkt en vannacht heen en weer gerend tussen een 40C’ patiënt (die uiteraard tussen ons in belandde) en een Louk die steeds moest huilen. En oja, Dint moest plassen. Vanmorgen hebben we onszelf een rustig ontbijtje gegund.

Drie boorden rijstpap met honing en kaneel, 1 broodtrommel met een klein oud boterhammetje voor Dint (die geen pap wilde) bij gebrek aan vers brood. Twee croissantjes die Dint ergens heeft gevonden, zitten in de oven en de tweede kop koffie staat op tafel. We zitten onder de slingers die vorige week ter ere van mijn verjaardag zijn opgehangen. De gordijnen zijn nog dicht. Het straatleven is allang begonnen maar wij genieten nog even van deze cocon. Kinderen lopen in pyjama vrolijk rond, ik heb gedoucht en zit met een chique pakje aan tafel omdat ik zo een presentatie moet houden. Amy Winehouse zingt de longen uit haar lijf. Niels heeft Ima in zijn armen en danst op de muziek. Dint, Louk en ik kijken/staren naar hoe ze samen lachen.
Het is zo’n moment waarop de wereld even stilstaat waardoor er een moment van bezinning kan plaatsvinden. Momenten die ik in mijn groepen probeer te creëren. Deze momenten leveren vaak een ogenschijnlijk voor de hand liggend inzicht op maar omdat het inzicht gevoelsmatig zo intens binnenkomt, heel bijzonder voelt. En daarbij heel echt, essentieel en onomkeerbaar is.
Deze had ik vanmorgen.
‘Niels, bizar. Deze 3 kinderen hebben wij gewoon gemaakt.’

Alert

Wanneer je net bevallen bent, reageer je hyperalert op ieder geluid dat je kindje maakt. Logisch: moederinstinct. Deze alertheid neemt gaandeweg af. Langzaam aan is het niet meer iedere zucht waarop je reageert en op basis waarvan je in de wieg kijkt, maar enkel nog een huiltje en misschien de hik of een nies. Desalniettemin ervaar ikzelf dat ik nog altijd alert reageer op geluiden van mijn kinderen. Als er wordt gehuild reageert mijn lichaam altijd wel in meer of mindere mate, ongeacht of ik ingrijp of niet. En als ik de creche aan de telefoon heb, weet ik Ima's huil onmiddelijk te herkennen als ik haar op de achtergrond hoor (een van de redenen waarom je de creche maar beter niet kan bellen).
Nu ik weer werk, merk ik dat de alertheid nog voortleeft in mijn lichaam. Het zijn echter niet alleen de geluiden van mijn kinderen waar ik alert op reageer, maar ik neem mijn moederalertheid ook mee naar mijn werk. Dit resulteert erin dat ik op iedere gebeurtenis alerter reageer dan voorheen. Bijvoorbeeld de melding dat er een email binnenkomt. Ik heb de neiging om er direct op te reageren. Of als iemand iets aan mij vraagt is mijn concentratie op wat ik aan het doen was vertrokken. Het lijkt wel of mijn lichaam is ingesteld op kortstondige bezigheden. Ook op het werk. Hoewel ik zaken tegenwoordig meer weet te relativeren, maakt mij dit minder stressbestendig en dat is niet handig.
Dus: ik heb de emailmelding uitgezet, ik heb een koptelefoon op als ik lees (met of zonder muziek), als het kan, doe ik de deur dicht en ik maak een hele duidelijke to do list. Resultaat: vannacht maakte Niels mij wakker:" Jonah, Ima roept je al 10 minuten".

Werken

Sinds deze week werk ik weer bij de Baak, mijn verlof is afgelopen. Werken is een werkwoord bij uitstek, maar brengt voor mij ook enige ontspanning met zich mee. Want hoe fijn is het om alleen je eigen jas aan te hoeven doen als je de deur uit moet? Hoe lekker om me weer langer dan een half uur ergens op te kunnen concentreren (met drie kleine kinderen in huis bevindt je je in een soort hapsnap-staat van zijn; iedere 10 minuten doet er zich weer iets nieuws voor). En het autoritje naar het werk toe is totale rust: muziek/telefoon of helemaal niets. Heerlijk.
Uiteraard brengt het werk ook andere facetten met zich mee. Er wordt weer iets van me verwacht (ik verwacht weer iets van mezelf), er wordt meer meegekeken in wat je doet (thuis keken alleen mijn drie kinderen en Niels met me mee) en het is ook niet de makkelijkste periode wat betreft economie en het bedrijfsleven. Daarnaast moet ik bekennen dat de afgelopen maanden mijn IQ geen goed lijken te hebben gedaan. Dit signaal kreeg ik voor het eerst tijdens Sinterklaasavond, toen ik een Sinterklaasgedicht niet begreep terwijl de rest erg moest lachen. Confronterend. De signalen stapelden zich op: ik las met moeite een lang krantenartikel, laat staan engelse literatuur, ik haakte af bij de NRC-sudoko en gister had ik zelfs moeite met het begrijpen van een opdracht die bij Wie is de Mol werd uitegedeeld. Het lijkt wel of ik mijn hersenen weer moet afstoffen om weer zo scherp te worden als ik kan zijn. En daar heb ik zin in.

t-r-e-i-n

Het is nog geen 7 uur in de ochtend en we zitten met het hele gezin in de trein: we gaan op vakantie. Dint en Louk zijn door het dolle heen, Ima slaapt, Niels en ik ook, in onze gedachte. De trein is al redelijk vol maar heel stil. Iedereen staart wat voor zich uit. Behalve Dint en Louk. Die rennen op sokken door de wagon heen en weer en kijken steeds over de stoelleuning naar achter waar een meneer zit die ze buitengewoon interessant vinden. Niels of ik grijpen in wanneer het echt te druk is, bijvoorbeeld als Louk keihard begint te schreeuwen of als Dint de meneer achter ons wakker wil maken wanneer deze eindelijk in slaap is gevallen.
De reis verloopt druk maar het gaat erg goed. Als we bijna in Brussel zijn, wijst Dint naar de verschillende letters op het raam.
"Welke letter is dit?"
"De S van Sander."
"En deze?"
"De E van Eten".
"En deze?"
"De T van Trein".
"En deze?"
"De I van Isa".
Een rustig fijn spelletje wat wel 10 minuten duurt. En na deze 10 minuten begint mij wat te dagen. De letters op het raam vormen samen een woord....
s-t-i-l-t-e

M of M

Een populaire term tegenwoordig is Mindfulness. Het is een term die van oorsprong uit het Boeddhisme komt. De betekenis ervan komt grofweg neer op: leef in het nu met aandacht. Dus als je mindfulness een kopje thee drinkt, dan ben je je bewust van hoe warm die is, proef je de intense smaak en ben je bewust van de geur die ervan af komt. Je voelt hoe zacht je billen op de kussen zitten etc. etc.
Het is niet zo wonderlijk dat deze term in het Westen steeds meer de kop op steekt want laten we eerlijk zijn, de gemiddelde westerling is hier verdomd slecht in. We bellen terwijl we naast iemand fietsen en hebben met een beetje geluk nog een kop koffie in de hand en moeten dus logischerwijs onze aandacht verdelen. Met een beetje mazzel proef je nog of het goeie of slechte koffie is (zelf heb ik de koffie meestal al op voordat ik me bewust ben van het feit dat hij eigenlijk niet zo lekker was), herinner je je dat je naast iemand anders fietst en bots je niet tegen een auto op. Om over de kwaliteit van het telefoongesprek maar niet te spreken.
Zelf ben ik nog niet zo thuis in Mindfulness. Het Multitasken gaat mij gemakkelijker af. En ik ben er ook (nog) van overtuigd dat ik het nodig heb om het gezin te runnen. Persoonlijk zou ik het moeders van meerdere jongen kinderen ook aanraden om te multitasken. Je moet je er natuurlijk wel goed bij voelen, uiteraard.
Hieronder volgen een aantal handelingen waarvan ik uit eigen ervaring weet dat die best goed tegelijk gaan. Een paar tips voor de geinteresseerde moeders onder ons:
- Bilspieroefeningen/stretchoefening onder de douche en tegelijk kletsen met je partner
- Dansen tijdens het koken en tijdens de afwas (ik zie dansen als persoonlijke ontspanning, dit is dus effectieve ontspanning)
- Zuigen en dwijlen tegelijk
- To do lijst/boodschappenlijst maken op de WC
- Twee maaltijden tegelijk koken en tussendoor de tafel dekken en afwas van de lunch doen
- Taart bakken met de kinderen en koffie zetten voor jezelf
- Borstvoeden en slapen
Eén die ik jullie niet wil aanraden maar die ik jullie ook niet wil onthouden: borstvoedend de billen van de oudste afvegen (het kan, echt).
Trouwens.... ik ben wel het boek Boeddhisme voor moeders aan het lezen. Hierover later meer.

Ballen

"Mama, wat is dat?" Dint wijst.
Er staat een Boxer in het gras, elegant met zijn billen naar ons toegekeerd. Tussen zijn benen hangt een groot paar ballen te glimmen in de zon.
"Wat bedoel je?"
"Dat, wat die hond tussen zijn benen heeft".
Dit is zo'n moment dat je je afvraagt of je het gesprek aan moet gaan of moet zien te omzijlen. Ik ga het aan.
"Dat zijn ballen".
"Nee, dat, wat daar tussen zijn benen zit".
"Ja, dat zijn ballen."
Stilte.
"Waarom zijn dat ballen?"
"Zo heten die."
"Wat zijn dat voor ballen?"
"Die hebben alle mannetjes, net als papa en Louk."
"En wat doen mannetjes met die ballen?"
.....
Het gesprek wordt er niet makkelijker op.
"Mannetjes helpen daarmee vrouwen met het maken van kinderen."
"Dat is gek. Gaat het babietje dan op de ballen zitten?"
"Nee, dat niet."
"Hoe helpen ze dan met het maken van kinderen?"
"In die ballen zit iets. En als je dat in de buik van de vrouw doet, komt er een kindje."
Luid gelach van Dint. "Dat kan toch niet...."
Einde van het gesprek. Gelukkig.

Practisch vs Leuk

Ok. Drie kinderen is veel. Ochtenden en avonden voelen als racen tegen de klok, helemaal als manlief lange dagen werkt en je drie kinderen in je eentje klaarmaakt voor de dag/nacht. Inmiddels zijn we vier weken verder (Dint zit vier weken op school, Niels is vier weken geleden aan zijn nieuwe baan begonnen, Louk zit vier weken bij de peuters en Ima is weer vier weken ouder) en begint de boel zich een beetje te stabiliseren. Alhoewel je zou denken dat er dus langzamerhand rust in de tent zou komen, voel ik juist een grote onrust ontstaan. In het begin was ik blij als ik de klus praktisch gezien had geklaard. Nu begin ik kritisch te worden op de kwaliteit van de dagen. Heb ik wel wat leuks gedaan met Louk? Is er genoeg aandacht voor Ima? Neem ik de rust om een vermoeide (en overactieve) Dint te begrijpen? Heb ik wel lekker gekookt en is er eigenlijk wel een leuk toetje? Moet ik niet meer knutselen met de kinderen? Waarom ben ik nou boos geworden? Hoe kan ik ook aardig blijven als ik haast heb? Maak ik wel genoeg contact met de andere ouders? en ga zo maar door....
Vandaag was er een vriendinnetje van Dint bij ons aan het spelen. Haar moeder was er ook omdat het de eerste keer was. Deze bezoekjes zijn leuk maar balanceren tussen Praktisch (P) en Leuk (L) en zijn dus ook erg ingewikkeld. Want hoe plan ik Ima eromheen (P)? Beetje ongezellig (L) en onhandig (P) als ik net moet voeden (P) of als Ima net niet wil slapen en ik dus boven ben ipv klets met de kinderen en de moeder (L). Of, moet ik van tevoren al koken (P)? Want hoe laat zullen ze weer gaan (P)? Ik wil nog even het huis opruimen (P) wil ik ze leuk (L) kunnen ontvangen. Voor Dint ook leuk als ze een opgeruimde kamer kan laten zien en het speelgoed aantrekkelijk is om mee te spelen (L). En ai, ik heb ook geen koekjes in huis (P), ongezellig (L).
De kaders van de dagen zijn bepaald. Nu ik nog. Want hoe geef ik, Jonah, invulling hieraan? Hoe maak ik de sfeer, inspireer ik de kinderen en ben ik s'avonds niet alleen uitgeput en blij dat de kinderen weer gewassen en met volle buik in bed liggen, maar ook trots op hoe het is gegaan? Het gekke is dat mensen die van buitenaf mijn gezin inkomen (in dit geval het vriendinnetje en de moeder) mijn onzekerheid over of het wel allemaal Leuk is aanwakkeren. Naast het feit dat ik er nu onrustig van wordt, ben ik blij met dit moment van reflectie. Want zoals vaak met reflectie: het doet even pijn maar uiteindelijk geeft het energie.