Volle leegte

Nog 6 weken en dan gaat mijn verlof in. 5 maanden weg van werk. Kan me er nu nog niets bij voorstellen. Iedereen op het werk zit in een afrondfase: druk, rennen en haastig. Rennend door de wind, kijkend naar de zomer. Nog net alles afmaken voordat de vakantie eindelijk begint.
Zelf ben ik eigenlijk een beetje huiverig om mijn werk zo lang stop te zetten straks. Vind het spannend. Kijk er nog helemaal niet zo naar uit. Van de verloskundige mag ik het geen vakantie noemen. Maar werk is het ook niet. De bevalling is hard werken, maar verder gaat het de komende maanden vooral over leven, eten en slapen. Dingen die we in het dagelijkse leven naast onze drukke baan nog wel eens vergeten.
Zo vliegend op de werkvloer voelt het als een leegte waar ik naar toe ga. Een groot grasveld waar af en toe een vogel overheen vliegt. En verder een vlaagje wind. Wel mooi maar.... Waar zijn de bergen, de bossen, de onbegaanbare bergen, de herten die voorbij flitsen en de bloemen in bloei die s'avonds weer dichtgaan?
Een leegte die me ook weer helemaal opvult. Een onwerkelijk vooruitzicht, ver van mijn huidige dagelijkse realiteit maar realistischer dan alles dat mijn dagen momenteel vult.

Vakantie 2

Een tent van 50 kg is helemaal zo gek nog niet. Ok, ik tilde hem niet uit de auto, maar ook Niels stond niet te kreunen en te steunen wanneer de zak van de auto naar het gras werd getild. En het opzetten van 50 kg werkt rustgevend, zelfs afbreken in de regen is te doen. Of in de nacht wakker worden van een enorm lawaai van druppels die werkelijk op het tentzeil knallen, is romantisch. Camperen laat je even voelen hoe het is om buiten te leven, je bent even wat dichter bij het dierenrijk, wat meer in contact met de zon en de wind. En met je man en je kind.
Voor mij duurde het even voordat ik thuis (lees: werk) had losgelaten. Blackberry niet meenemen en de onmogelijkheid om je telefoonoplader ergens in te kunnen pluggen (tip: kies de meest primitieve en afgelegen camping uit de gids), dragen bij aan het volledig weg zijn uit je eigen omgeving. Dint had daar een stuk minder moeite mee. Voor haar hadden we evengoed naar Drenthe kunnen rijden, zolang we maar met zijn drieen in de natuur zitten. (We zijn "gewoon" naar Bretagne gereden, zoals gepland. Niets Zwitserland, Engeland, Denemarken of toch stiekem Tsechië).

Heerlijk. Niet mijn telefoon is opgeladen, maar ik ben opgeladen. Vooral tijdens het lezen en het wandelen in de storm, voelde ik mijn batterij groeien. Het gekke is dat ik sinds ik thuis ben geen boek meer heb aangeraakt en voor iedere 20 meter die ik me moet verplaatsen, de fiets pak. Hoe werkt die conditionering dan precies? Iets met belonen toch?

Vakantie

Ik ga op vakantie en neem mee: een tent van 50 kilo. Tsja, je moet wat. Via eindeloos dubben van waar we nou eens heen konden gaan op vakantie, (we zochten naar een vakantie waarin we onze lust naar avontuur kunnen bevredigen en tegelijkertijd de begeerde rust vinden) hebben we besloten om met een tent van 50 kilo in de auto naar Bretagne te krossen. Als ik het mensen vertel, gaan ze lachen. Gister zei mijn verloskundige: "Ja Jonah, je ontkomt niet meer aan Frankrijk met een gezin. Je zult zien: het is er best mooi". Getverderrie. Hoezo ontkom ik niet aan Frankrijk.

Thuisgekomen heb ik meteen het boekje van campings in Europa (ANWB....) erbij gepakt om een camping in Zweden uit te zoeken. Niets gevonden. En is Zweden niet een beetje lang in de auto voor Dint? Ben ik niet gewoon al blij als Dint met een stokbrood in haar hand over de camping hobbelt? Of wil ik meer? Meer avontuuur en meer verhalen om mee thuis te komen? Of is vakantie juist een moment om van het gevoel van 'er moet meer' af te komen?

We gaan het meemaken. Zodra de 50 kilo in de auto is gehesen, vertrekken we met de auto naar...... Niels?

Over-werken

De muziek staat aan, lekker 'niets aan de hand' muziekje van Vivaldi. Tjampampam. Ook al luister je er niet naar, de rideltjes zijn prima te volgen. Achter mij een groene tuin met hier en daar een bloem en een slak. De vogeltjes hebben spitsuur. In de zomer ligt hun spitsuur voor op de files van ons: van 5 tot 6 uur in de ochtend zingen ze erop los en ze beginnen weer om 20 uur s'avonds. Prima timing voor werkend Nederland. Met hun gefluit en getsjilp brengen ze de rust weer terug in het land.

Af en toe komt er een vlaagje wind langs mijn schouder. Niels zit tegenover me. Dint ligt boven ons en de baby slaapt in mijn buik. Tussen Niels en mij in staan twee laptops. Lichtelijk verhit maar klaar voor de avond. Het gaat over-werken. Een fenomeen dat bij veel leeftijdgenoten van mij de normaalste zaak van de wereld is. En als we inderdaad de trends uit Amerika overnemen, is het straks normaal dat je maar 5 vakantiedagen per jaar hebt en eigenlijk iedere ochtend achter je computer ontbijt.

Zoals dit is overwerken zo gek nog niet. Soms zelfs heerlijk. Terwijl ik nog veel dingen moet doen, groeit de rust om mij heen. En de stilte. Hoop dat zij de rest van de avond blijven groeien, dan groeit mijn offerte met hen mee.

Feedback

In mijn werk leer ik mensen onder andere hoe ze op een goede manier elkaar feedback kunnen geven. Dit is niet altijd even makkelijk. Feedback geven is namelijk best moeilijk, blijkt. Ten eerste moet je de moed bij elkaar rapen je kritisch over iemand anders te uiten. Je wilt de ander niet kwetsen maar wel iets zeggen waar de ander iets mee kan. Als je besloten hebt aan de feedback te beginnen, moet je het nog goed verwoorden volgens de 'regels' die hiervoor zijn opgesteld. Oefening baart kunst. Alhoewel...... Dint is nog geen twee en is uitmuntend in het geven van feedback. Ondanks dat haar woordkeus soms wat onhandig is, weet ze feilloos terug te geven hoe ik op haar overkom.
Vorige week zat ik met Dint op de fiets lekker te zingen. Op het moment dat ik een toon inzet die eigenlijk te hoog is voor mij, begint ze te jammeren. Vals. Als ik voor haar ga staan dansen en echt blij ben en aandacht heb voor haar, danst ze mee. Als ik een beetje twijfelend met mijn blackberry in mijn hand de muziek aan zet en de eerste danspassen zet, wil ze alleen maar dat ik haar oppak (meer aandacht geef). Als Niels en ik onaardig tegen elkaar zijn aan tafel, stopt ze met kletsen en begint ze met haar lepel te slaan. Als ik vrolijk de was doe, helpt ze me. Als ik met een rothumeur de was doe, zorgt ze op een of andere manier wel dat ik er niet aan toe kom. Als ik met veel te mooi weer binnen zit, pakt ze onze jassen. Als ik kwetsbaar en verdrietig ben komt ze met me knuffelen: het is goed mama.
Dint heeft geen moeite met feedback geven, positief of negatief. Helder, direct en zelfs grappig zo nu het dan. Het is niet belangrijk of ze de regels volgt die er in de boeken voor staan. Ze is zichzelf.

Zien

Mensen hebben verschillende perspectieven van waaruit men dingen en gebeurtenissen ziet en ervaart. Dit perspectief bepaalt in grote mate de ideeën, gevoelens en reacties die gebeurtenissen en verschijnselen oproepen bij de persoon. De baas kijkt anders naar zijn werknemers dan de werknemers naar hun baas. Een stadsmens reageert anders op schapen die op straat lopen dan iemand die in een dorpje in Bulgarije woont.

Momenteel begint Dint te praten. Het begon met appel, toen mama en papa, auto, nee, au en buiten. Ze leert hetgeen zij ziet met mij te delen. Haar enthousiasme hiervoor neemt vooral toe als we door de weilanden fietsen en heel veel schapen en koeien zien. 'Sapie. Meehhee, Paadje, hiihihi, Koe, Kooeeee. Whoe whoe (hond)'.
Het feit dat wij woorden geven aan hetgeen wij zien, zorgt ervoor dat wij heel veel dingen niet meer zien. Woorden maken het mogelijk dat wij de wereld die wij zien kunnen beschrijven maar tegelijkertijd vernauwen ze ons kader. Ze bepalen wat wij zien. We zien een boom, bladeren, stam en het schors, maar is dat alles wat er is?
De woorden die Dint momenteel leert, bepalen haar kader dat zij met mij kan delen. En dat is een ander kader dan ikzelf heb. Soms zegt ze sapie of paadje als er geen schaap of paard in de buurt is. `Waar is schapie dan? Nee er is geen schapie.` Maar daar ben ik mooi op teruggekomen. Laatst zei ze paadje, ik zoeken en kijken: op de schoorsteen van het huis waar we waren, stond een kaars in de vorm van een paardenhoofd. In de auto zei ze laatst muis. Ik zoeken, zoeken, en jawel. De bekleding van het autostoeltje waar ze op zat had een motief van poezen en muizen.

Haar woorden leren mij dingen op een andere manier te bekijken. Door haar woorden, zie ik meer. Het zijn de basale dingen die ze met mij deelt (dieren etc.) en het zijn juist die basale dingen die ik soms niet meer echt zie. Paarden die in de verte in de duinen galopperen, een hond die poept op het fietspad, de hoeveelheid vogels die dagelijks over ons heenvliegen en het verbazingwekkende aantal vliegtuigen. En dat alle straten vol staan met auto's, er soms fietsen liggen op hele vreemde plekken. En dat stokbrood echt iets heel anders is dan een boterham.

Ochtendritueel

Een van de dingen die desastreus veranderen als je een kind krijgt en een baan hebt, zijn de ochtenden. Tenminste, voor mij. In mijn studententijd stond ik een half uur voordat ik weg moest op (9.00 uur), douchte snel met het nieuws op de achtergrond en stapte met boterham op de fiets. Criterium van de ochtend was: niet te vroeg opstaan.
Nu niet meer.
Onze wekker gaat om 6.30. Niels staat dan meestal het eerst naast het bed en zet de pap op. Het nieuwe criterium is: niet te laat opstaan want dan hebben we haast. Het liefst begin ik de ochtend met een kletsende Dint op de bank. Voor haar maakt het niet uit of het morgen, middag of avond is, haast bestaat nog niet in haar beleving. Sterker nog, de ochtend is misschien wel het meest relaxed want dan ben je lekker uitgerust. Ze kan wel een half uur met melkfles in de hand de vogeltjes nadoen. “Koekoek, krrrrr, oehoeh. Ogel”.
7.15: Pap klaar, Iedereen aangekleed en tafel gedekt.
En dan hangt het van Dint af hoe laat we weggaan…. Zodra we willen dat ze de pap snel op eet, kunnen we wel vergeten dat ze überhaupt iets eet. Dint regisseert de ochtend en ik vind het heerlijk.