Foto's

Het is belangrijk foto's te maken in deze tijd van je leven. Dat is in ieder geval wat ik vaak hoor en zelf vind ik het ook leuk om foto's van vroeger terug te kijken dus ik denk dat iedereen gelijk heeft. Het enige is dat ik het soms nog wel eens vergeet. Er gebeurt de hele tijd zoveel om je heen dat ik gewoonweg vergeet dat ding te pakken en er een kiekje van te maken. Het is iets wat in je systeem moet zitten.
Hoe meer de zomer in zicht komt, hoe vaker ik er aan herinnerd wordt, en wel door een hele grote doelgroep in Amsterdam: toeristen. Ze sjokken weer als schapen door de stad, het liefst op het fietspad, met een geur van wiet om zich heen. En natuurlijk hebben ze allemaal een digitale camera bij de hand. Sterker nog, soms lijkt het alsof ze meer van de stad via hun schermpje zien dan rechtstreeks.
Wat me dit jaar echter opvalt is dat er een object is wat ze aan de lopende band fotograferen waarvan ik dat nog niet eerder had opgemerkt: mijn gezin. Als ik met Dint en Louk in de bakfiets door de stad fiets, ben ik een zeer geliefd fotomoment. Of ik nou voor het stoplicht sta of over de gracht fiets, het lijkt wel of er iedere minuut een fotocamera op ons gericht is. "Look, two kids!" En jawel, klik.
Het is nooit mijn sterkste punt geweest om normaal te reageren als er een fototoestel op me gericht is. Aan de ene kant ben ik natuurlijk apetrots: "Yes, two kids!". Soms moet ik erom lachen maar meestal doe ik alsof ik het niet zie....
Morgen gaan we met zijn vieren op vakantie. Mijn camera zit in de tas.

Waarom 2

De waaromfase viert hier hoogtij. Mijn algemene kennis wordt behoorlijk op de proef gesteld. En ik ben niet zo'n lopende database met kennis. Sommige vrienden van mij weten over iedere naam die ze zien in de krant wel weer wat te vertellen, tot en met de redacteuren zelf toe. Ik niet. Ik heb al moeite met Karel de Grote en Napoleon.

In mijn werk kom ik goed uit de voeten met deze beperkte algemene kennis. Het gaat immers meer over het proces, emotie, contact en communicatie. Daar ben ik dan weer wel goed in. Vaak vullen mijn deelnemers en ik elkaar juist mooi aan. Eerst kon ik nog wel in paniek raken van vragen over dingen die ik niet wist. "Dat hoor ik toch te weten", dacht ik dan. Maar tegenwoordig maak ik er ook maar een charme van dat ik lekker leeg de wereld in kijk en stuur ik ze door naar onze eigen bibliotheek, de Vraagbaak.

Met Dint gaat dat toch anders. De meeste waaromvragen zijn prima te beantwoorden. "Mama, waarom eet papa niet thuis?" "Mama, waarom ben ik vandaag niet jarig?" "Mama, waarom ga jij later naar bed?" Soms zijn het er wat veel, maar ingewikkeld zijn ze niet.

Maar dit is niet altijd zo. Zo vroeg Dint laatst: "Mama, wat zit er in water?" Geen idee. Zuurstof. Maar als je dat zegt, kun je de volgende vraag wel raden en je voelt het dode spoor waar je op uit gaat komen op je sloffen aan.

Laatst zat ik met Dint in de wachtkamer van de dokter. Het was er vol en doodstil. Je kent het wel, zo'n ongemakkelijke sfeer waar je je bewust bent als je een keer kucht. Dint zat lekker te kletsen en plaatjes te kijken. Toen zag ze een plaatje van een dinosaurus en ze begon met vragen. Dat ging aardig totdat we uitkwamen bij de vraag: "Mama, waarom zijn de dinosaurussen uitgestorven?" Ik begon, in de ijzige stilte van de wachtkamer, vrolijk te vertellen over de ijstijd en dat de dinosaurussen geen eten meer hadden gevonden en daarom allemaal dood waren gegaan..... Het bleef stil....

"Klopt dit?" vroeg ik, een beetje ongemakkelijk om me heen kijkend.

Mijn buurvrouw keek me aan en zei: "Niet helemaal nee".

Ok ok ok.

Duizenden wetenschappers hebben zich er jaren over gebogen en nog zijn ze het niet helemaal eens. Maar....

Voorlopig zijn onderzoekers van mening dat miljoenen jaren geleden de dinosaurussen door sterke klimaatsveranderingen verzwakt en uitgeput waren. Deze klimatologische veranderingen waren veroorzaakt door een inslag van een asteroid bij Chicxulub (Mexico). Door deze verzwakking betekende de inslag van een tweede asteroïde, 300.000 jaar later, hun einde.

(Misschien moet ik Dint maar eens leren googlen)

Trippeldetrappel

Ik zit in een vergadering. Iedereen kijkt ernstig, de wereld ís ook even wat ernstiger. Er zijn dingen gaande die niemand kan voorspellen maar wel grote gevolgen kunnen hebben. Er wordt gepraat over omzet, marges, de beurskoers, mensen die weg moeten, of toch niet? Is het wel slim om nu te bezuinigen? Nee, juist niet. Er moet geleerd worden, het zijn zware tijden die mensen moeten managen. Maar het geld is straks gewoon op.
Trippeldetrap. Iemand wil wat zeggen maar niemand hoort hem/haar. Iedereen is bezig met economische vraagstukken, belangrijke zaken. De grootste mannen zeggen het meest en praten het hardst. Ze hebben ook de grootste wallen onder de ogen. De vrouwen knikken fanatiek en zeggen als er een moment is slimme dingen, kinderen zijn er niet.
Trippeldetrap. Oja, sorry, er is er wel een. Maar niemand die hem/haar hoort of ziet. Jammer. Hij is zo welkom en zijn inbreng zou ook een interessante wending aan de vergadering kunnen geven.
Als we opstaan ziet een van de grootste mannen hem toch. "Dat gaat snel he." Ik voel dat hij/zij het leuk vindt. Ik ook.

Soms

Soms heb ik het. Bijvoorbeeld als Louk midden in de nacht ontroostbaar wakker wordt en ik niet meer weet hoe hem te troosten. Of als Dint haar hoestbuien opkomen en de kans bestaat dat de benauwdheid weer toeslaat. Of als Niels en ik zoveel in onze hoofden hebben door werk, elkaar, drukte etc. dat we nauwelijks plek in ons hoofd hebben voor de kinderen. Of als ik me s'avonds realiseer dat ik me geen moment bewust ben geweest van het feit dat er een klein propje in mijn buik zit. Of soms als ik de kinderen naar de creche breng en Dint hard huilt achter het raam en fanatiek zwaait en handkusjes geeft.
Ja, dan heb ik het. Dan voel ik de kwetsbaarheid van het moederschap. Hoe je eigen geluk meebeweegt met het geluk van je kinderen, en hoe sterk de grootste wens is van een moeder, in ieder geval van mij: dat je kinderen gelukkig zijn. En de verantwoordelijkheid die je als moeder daarvoor voelt en tegelijkertijd het onvermogen omdat je het geluk van je kinderen niet volledig in de hand hebt.
Ja, soms heb ik dat.

Magic number

Als kind is het altijd een onderwerp van gesprek: "Wat is je lievelingsgetal?" Veel zevens, drieën, ook wel vijven en af en toe een dertien. En soms zelfs een mooi verhaal van waar het op gebaseerd is. Ook in de bijbel is het een balangrijk thema; de drie koningen, zeven dagen in de week, twee staat voor de duivel en er is maar één Jezus Christus. Of denk aan de liedjes: You are the only one, Just the two of us of Three is a magic number. En dat is het.
De relatie tussen mijzelf en getallen is puur intuitief. 10 vind ik mooi, 11 bijzonder. 12 wat gewoon maar 13 intrigeert. 14 is gewoon 2x7 en 15 wordt te groot.
Mijn relatie met het getal 3 is van bijondere aard. Ik heb namelijk altijd 3 kinderen gewild. Al vanaf toen ikzelf 3 was volgens mij.

Mijn gebeden zijn gehoord. Nummer drie is onderweg.

Uitslapen

De afgelopen maanden hebben we ons steeds meer proberen neer te leggen bij het feit dat 6 uur opstaan de komende tijd gewoon ons lot is. Regelmatig liggen we als Louk wakker wordt te zuchten in bed omdat we allebei geen zin hebben om op te staan. Gewoon moe. Maar Louk is een doorzetter wat resulteert in de situatie dat 1 van ons naar beneden gaat met Louk en de ander nog even mag blijven liggen.
Maar vanmorgen was een uitzonderlijke ochtend. Louk werd om 5.20 wakker, echt vroeg dus. We lieten hem liggen tot 5.45, hopend dat hij ook tot het inzicht zou komen dat het nog te vroeg was om op te staan. Nee dus. Toch maar met een flesje zijn kamer binnengeslopen om hem wat melk te geven en daarna weer proberen in bed te leggen. Iets wat normalitair mislukt omdat hij naar beneden wil.
Maar zoals ik al zei, vanmorgen was een uitzonderlijke ochtend.

6.00: Niels komt terug in onze kamer. Zonder Louk. Stilte.
"Wat heb je met hem gedaan?"
"Wat denk je?"
"Knock out geslagen."
"Nee, fles gegeven, wie weet gaat hij wel slapen."
6.20: Nog steeds stil.
7.00: "Joon, we moeten opstaan als je om 8 uur de deur uit wilt".
7.10: "Ja, nu gaan we echt eruit."
7.45: "Het is wel zonde om op te staan als zij eindelijk eens uitslapen"
"Ja, en ze hebben het ook echt nodig..." (projectie)
8.00:"Ik vertik het om op te staan als zij slapen, we doen het gewoon niet".
8.33: Louk wordt wakker.

Welverdiende ochtendrust. We waren overal te laat maar met een brede glimlach dansen we door de dag.

Gestolen

Onze bakfiets is gestolen! Hoewel je je dat niet kunt voorstellen, practisch gezien. Ik krijg het ding nauwelijks vooruit als het van het slot is, laat staan als hij met twee sloten vaststaat op een openbare ruimte waarvan je vermoedt dat er mensen rondlopen (op het station....). Maar hoe je het ook went of keert, alleen het voorwiel lag er nog en de rest was weg, echt gestolen.
Nu pas hoor ik uit allerlei hoeken dat dat heel vaak gebeurt. Niemand die ervan opkijkt. Niemand met een bakfiets die ervan schrikt. Sterker nog, meestal krijg je terug dat hem/haar dat al 2, 3 keer overkomen is. Dit geloof je toch niet!!!!
Ik ben boos. En verdrietig. We waren gehecht aan dat ding. Toen ik het Dint vertelde keek ze met een enorme pruillip en zei ze: "We moeten hem weer ophalen bij de man die hem gestolen heeft". (Wat mij in deze zin het meest opviel is dat ze van de dief een man had gemaakt, dat had ikzelf ook gedaan maar niet naar haar toe. Dus zelfs al op driejarige leeftijd worden misdaden blijkbaar sterker met mannen geassocieerd dan met vrouwen, interessant). Maar dat ophalen, dat gaat natuurlijk niet. Het scheint vette business te zijn, die bakfietsen. Daarom staan er waarschijnlijk ook zo ontzettend veel op marktplaats.
Als ik boos ben vind ik het lekker om te generaliseren dus daar gaan we. Ik heb nooit iets gehad met mensen die hun geld verdienen met fietsen, illegaal of legaal. Al vanaf dat ik klein was heb ik gedoe met fietsenmakers. De ene keer maakt hij (ik heb nog nooit een vrouwelijke fietsenmaker gezien) veel te veel en moet je opeens zo'n groot bedrag neerleggen dat je liever een nieuwe fiets had gekocht, de andere keer heeft hij geen tijd gehad als je hem wil komen ophalen, of hij heeft zijn werk gewoon niet goed gedaan. En het vervelende van fietsenmensen is dat ze zo nors zijn. Altijd gedoe.
Totdat ik de bakfiets kocht bij een fietsenmaker waar ze superaardig waren, behulpzaam, geduldig en begripvol. LAngzaamaan begon mijn vooroordeel over mensen die hun geld verdienen met fietsen een beetje milder te worden. Tot deze diefstal en dat ik als gevolg daarvan weer vaker een OV-fiets ophaal bij de fietsenstalling in Amsterdam waar ze ook uitermate onvriendelijk kunnen zijn.
De positieve kant van de diefstal is dat ik weet waar ik de nieuwe bakfiets wil kopen en dat ik het leuk vind om weer naar die superaardige fietsenwinkel te gaan. Mocht je een aardige fietsenmaker zoeken: Beekhoven in Landsmeer. Zuideinde 477.